§ 4-30. Kto pokrywa stratę, gdy karta lub rachunek zostały wykorzystane bezprawnie

Ten paragraf rozstrzyga, kto ponosi stratę, gdy ktoś użył rachunku lub karty bez zgody klienta. Punktem wyjścia w ustępie pierwszym jest to, że za stratę odpowiada bank. Płatność jest bowiem zatwierdzona tylko wtedy, gdy płatnik zgodził się na jej wykonanie. Następnie przepis wymienia wyjątki, w których klient ponosi całkowitą lub częściową odpowiedzialność.

Ustęp drugi przewiduje niski udział własny: klient odpowiada do kwoty 450 koron, jeżeli strata wynika z tego, że instrument został zgubiony, skradziony lub bezprawnie przywłaszczony. Klient nie płaci też udziału własnego, jeżeli nie mógł wcześniej wykryć zdarzenia i nie działał w sposób nieuczciwy.

Ustęp trzeci dotyczy rażącego niedbalstwa (poważnej formy niedbalstwa). Jeżeli klient w ten sposób naruszył obowiązki z § 4-23 ust. 1, czyli obowiązek korzystania z instrumentu zgodnie z warunkami i ochrony danych zabezpieczających, albo obowiązek zgłoszenia z § 4-24 ust. 1, odpowiada za całą stratę. Jeżeli instrument płatniczy był elektroniczny, odpowiedzialność jest jednak ograniczona do 12 000 koron. Ustęp czwarty dotyczy działania umyślnego: jeżeli klient celowo naruszył obowiązki i musiał rozumieć, że instrument może łatwo zostać bezprawnie wykorzystany, odpowiada za całą stratę.

Ustęp piąty chroni klienta w określonych sytuacjach. Klient nie odpowiada za stratę spowodowaną przez sam bank lub przez kogoś, kto działa w imieniu banku. Jeżeli klient nie dopuścił się oszustwa, nie odpowiada też za stratę powstałą po dokonaniu przez niego zgłoszenia, gdy bank nie zapewnił możliwości zgłoszenia oraz gdy bank nie wymagał silnego uwierzytelniania klienta (dodatkowej, bezpiecznej identyfikacji).

Przykład: karta zostaje skradziona i złodziej z niej korzysta. Klient zgłasza to, gdy tylko to zauważy. Co do zasady odpowiedzialność ponosi bank. Klient może zostać obciążony udziałem własnym na podstawie ustępu drugiego, chyba że nie mógł wcześniej wykryć kradzieży. Stratę powstałą po zgłoszeniu bank pokrywa w każdym przypadku.

Ten paragraf ma kilka blisko powiązanych przepisów. Złagodzenie (obniżenie) odpowiedzialności klienta reguluje § 4-31, a § 4-32 daje klientowi prawo żądania, aby bank zwrócił kwotę do końca następnego dnia roboczego (virkedag), jeżeli klient kwestionuje odpowiedzialność i dokonał zgłoszenia w terminie. Między bankami można żądać pokrycia straty na podstawie § 4-33. Tytuł § 8-2 brzmi „Przepisy przejściowe”, a § 1-11 dotyczy wdrożenia przepisów EOG (EØS).