§ 4-24. Obowiązek klienta zgłoszenia nadużycia i błędu oraz termin na korektę

Ten przepis zawiera dwie zasady dotyczące zgłaszania przez klienta. Ustęp pierwszy dotyczy nadużyć. Jeśli odkryjesz, że instrument płatniczy został utracony, skradziony lub użyty przez kogoś bez uprawnienia albo że ktoś uzyskał nieuprawniony dostęp do rachunku, musisz to zgłosić bez nieuzasadnionej zwłoki (bez zbędnego odkładania). Zgłoszenie wysyłasz do podmiotu wskazanego przez wydawcę, tak jak wymaga od wydawcy § 4-23 ust. 2.

Ustęp drugi dotyczy korekty transakcji. Jeśli chcesz, aby płatność została skorygowana, bo nie była autoryzowana lub została wykonana błędnie, bank musi otrzymać informację szybko po tym, jak dowiedziałeś się o błędzie. Istnieje też termin ostateczny: zgłoszenie musi nastąpić najpóźniej 13 miesięcy po obciążeniu kwotą. Termin ten nie obowiązuje, jeśli bank nie przekazał ci informacji o transakcji zgodnie z wymogami rozdziału 3 i 4.

Ustęp trzeci dotyczy dostawców usługi inicjowania płatności. Jeśli taki dostawca uczestniczy w transakcji, korektę musi przeprowadzić dostawca rachunku, a nie dostawca usługi inicjowania płatności.

W tej części ustawy powiadamianie działa w dwóch kierunkach. Tutaj to klient zgłasza sprawę bankowi. W § 4-25 jest odwrotnie: bank powinien powiadomić klienta, gdy odkryje, że rachunek został błędnie uznany lub obciążony. Zgłoszenie klienta zależy jednocześnie od tego, czy wydawca poinformował o sposobie zgłaszania i przyjmuje zgłoszenia, co nakłada na wydawcę § 4-23.

Do tego przepisu odsyła kilka innych paragrafów, a ich tytuły pokazują, gdzie zgłoszenie ma znaczenie. Paragraf 4-30 dotyczy odpowiedzialności i udziału własnego (egenandel) przy nieautoryzowanych transakcjach, § 4-31 dotyczy złagodzenia odpowiedzialności klienta, a § 4-32 dotyczy obowiązku banku zwrotu kwoty, gdy klient kwestionuje odpowiedzialność. Odsyłają tu również paragraf 4-28 o odpowiedzialności za transakcje zainicjowane przez samego płatnika (betaler) oraz § 4-45 o blokadzie (sperring). To samo dotyczy § 3-7 o ciężarze dowodu (bevisbyrde) oraz § 1-9, zatytułowanego „Bezwzględnie obowiązujący charakter przepisów”.