§ 4-32. Bank musi szybko zwrócić kwotę, gdy klient kwestionuje swoją odpowiedzialność

Finansavtaleloven·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 4-32. Obowiązek usługodawcy (tjenesteyter) do zwrotu kwoty, gdy klient kwestionuje swoją odpowiedzialność na podstawie § 4-30

(1) W zakresie, w jakim klient na podstawie przepisów § 4-30 kwestionuje swoją odpowiedzialność za nieautoryzowaną transakcję płatniczą (betalingstransaksjon), dostawca usług płatniczych (betalingstjenesteyter) jest zobowiązany niezwłocznie, a najpóźniej do końca następnego dnia roboczego, zwrócić kwotę i wyrównać utracone odsetki od chwili obciążenia. Dotyczy to jednak tylko sytuacji, w której klient zgłosił sprawę w terminie zgodnie z § 4-24 ust. 2. Obowiązek zwrotu określony w zdaniu pierwszym nie dotyczy udziału własnego na podstawie § 4-30 ust. 2.
(2) Ustęp pierwszy nie ma zastosowania, jeżeli dostawca usług płatniczych ma uzasadnione powody, by podejrzewać oszustwo, i w ciągu czterech tygodni od otrzymania pisemnego sprzeciwu klienta wniesie pozew lub skieruje sprawę do ustanowionego organu rozpatrywania skarg zatwierdzonego na podstawie ustawy. Pozew lub skarga muszą mieć formę pisemną i zawierać uzasadnienie. Jeżeli sprawa zostanie odrzucona przez organ rozpatrywania skarg lub sąd, biegnie nowy termin czterech tygodni od dnia, w którym dostawca usług płatniczych dowiedział się o odrzuceniu. Jeżeli sąd lub ustanowiony organ rozpatrywania skarg uzna, że nie istnieje uzasadnione podejrzenie, iż klient działał w sposób oszukańczy, dostawca usług płatniczych płaci odsetki za opóźnienie od kwoty od dnia, w którym powinna ona zostać zwrócona zgodnie z ustępem pierwszym.
(3) Jeżeli w nieautoryzowaną transakcję płatniczą zaangażowany jest dostawca usługi inicjowania płatności (betalingsfullmektig), za zwrot zgodnie z ustępem pierwszym odpowiada dostawca rachunku (kontotilbyder). Jeżeli dostawca usługi inicjowania płatności ponosi odpowiedzialność za nieautoryzowaną transakcję płatniczą, musi on na żądanie dostawcy usług płatniczych prowadzącego rachunek niezwłocznie wyrównać mu szkodę, zob. § 4-33.
(4) Dostawca usług płatniczych może żądać od osoby trzeciej zwrotu środków pieniężnych, które otrzymała ona bezprawnie w wyniku nieautoryzowanej transakcji płatniczej. Zwrócona kwota przekraczająca stratę dostawcy usług płatniczych zostaje przeznaczona na pokrycie części straty poniesionej przez klienta.
Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 4-32

Co to oznacza?

Ten przepis daje klientowi prawo do szybkiego odzyskania pieniędzy jeszcze w trakcie sporu. Jeśli klient kwestionuje swoją odpowiedzialność za nieautoryzowaną płatność na podstawie § 4-30, bank musi zwrócić kwotę niezwłocznie, najpóźniej do końca następnego dnia roboczego. Bank musi też wyrównać utracone odsetki od chwili obciążenia. Obowiązek ten istnieje tylko wtedy, gdy klient zgłosił sprawę w terminie zgodnie z § 4-24 ust. 2. Nie dotyczy to udziału własnego na podstawie § 4-30 ust. 2 – bank może go zatrzymać.

Ustęp drugi daje bankowi wyjście w przypadku podejrzenia oszustwa. Jeśli bank ma uzasadnione powody, by sądzić, że klient działał w sposób oszukańczy, nie musi zwracać kwoty, ale tylko wtedy, gdy w ciągu czterech tygodni od pisemnego sprzeciwu klienta skieruje sprawę do sądu lub do zatwierdzonego organu rozpatrywania skarg. Pozew lub skarga muszą mieć formę pisemną i zawierać uzasadnienie. Jeśli sprawa zostanie odrzucona, nowy termin czterech tygodni zaczyna biec od dnia, w którym bank dowiedział się o odrzuceniu. Jeśli sąd lub organ rozpatrywania skarg uzna, że podejrzenie nie było uzasadnione, bank musi zapłacić odsetki za opóźnienie od dnia, w którym kwota powinna zostać zwrócona.

Ustęp trzeci i czwarty określają, kto ostatecznie ponosi koszty. Jeśli zaangażowany jest dostawca usługi inicjowania płatności, za zwrot odpowiada dostawca rachunku. Jeśli to dostawca usługi inicjowania płatności odpowiada za transakcję, musi on na żądanie niezwłocznie wyrównać bankowi szkodę. Bank może też żądać zwrotu pieniędzy od osoby trzeciej, która otrzymała je bezpodstawnie. Jeśli bank odzyska więcej, niż wynosiła jego własna strata, nadwyżka zostaje przeznaczona na pokrycie części straty klienta.

Przykład: Klient kwestionuje obciążenie rachunku i zgłosił to w terminie. Bank musi wtedy zwrócić kwotę do końca następnego dnia roboczego, z wyjątkiem ewentualnego udziału własnego. Jeśli bank ma uzasadnione podejrzenie, że za transakcją stoi sam klient, może nie zwracać pieniędzy, ale wtedy musi w ciągu czterech tygodni wnieść sprawę do sądu lub złożyć skargę na klienta do zatwierdzonego organu rozpatrywania skarg.

Ten przepis zależy od przepisów sąsiednich. Zasady odpowiedzialności w § 4-30 rozstrzygają, czy klient w ogóle może ponosić odpowiedzialność, a § 4-31 pozwala tę odpowiedzialność złagodzić. Paragraf 4-33 reguluje możliwość dochodzenia przez bank odszkodowania (erstatning) od tego, kto spowodował stratę.

Powiązane paragrafy
Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →
Pytania dotyczące tego przepisu