§ 4-23. Obowiązki klienta i wydawcy w przypadku kart płatniczych i innych instrumentów płatniczych

Ten paragraf określa, kto ma jakie obowiązki w związku z instrumentem płatniczym, na przykład kartą bankową z kodem. Klient musi korzystać z rachunku i instrumentu tak, jak pozwalają na to warunki. Od chwili, gdy ma instrument w ręku, musi też robić to, co rozsądne, aby kody i inne indywidualne dane zabezpieczające pozostały ukryte przed innymi. Warunki ustalane przez wydawcę (tego, kto wydaje instrument) muszą być rzeczowe, jednakowe dla wszystkich w takiej samej sytuacji i pozostawać w rozsądnej proporcji do celu.

Wydawca ma własne obowiązki. Musi poinformować klienta, jak zgłosić utratę lub nadużycie, i mieć system, który pozwala przyjmować zgłoszenia o każdej porze. Gdy zgłoszenie dotrze, wydawca musi od razu zablokować wszelkie dalsze korzystanie z instrumentu. Musi też potwierdzić zgłoszenie, aby klient mógł je udowodnić przez co najmniej półtora roku.

Nowe instrumenty wysyła się tylko na zamówienie klienta. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy nowy instrument zastępuje stary. Wydawca musi również dopilnować, aby nikt poza klientem nie uzyskał dostępu do indywidualnych danych zabezpieczających. W czasie wysyłki ryzyko ponosi wydawca, zarówno za kartę, jak i za kod. Przykład: bank wysyła pocztą odnowioną kartę, a przesyłka ginie po drodze. Wtedy to bank, a nie klient, ponosi ryzyko tego, co stanie się z przesyłką.

Paragraf jest ściśle powiązany z § 4-24. Zgodnie z nim klient ma obowiązek bez zbędnej zwłoki zgłosić utratę, kradzież lub nadużycie, a zgłoszenie należy skierować do podmiotu wskazanego przez wydawcę na podstawie niniejszego paragrafu. Obowiązek wydawcy dotyczący informowania i przyjmowania zgłoszeń jest więc warunkiem tego, by obowiązek zgłoszenia ciążący na kliencie działał w praktyce. Ten sam paragraf ustanawia nieprzekraczalny termin 13 miesięcy na żądanie korekty transakcji, która nie została autoryzowana lub została wykonana nieprawidłowo.

Odwołuje się do niego kilka innych paragrafów. Z ich tytułów wynika, że § 4-30 dotyczy odpowiedzialności i udziału własnego (egenandel) w przypadku nieautoryzowanych transakcji płatniczych (betalingstransaksjon), a § 4-31 dotyczy złagodzenia (obniżenia) odpowiedzialności klienta. Paragraf 3-7 nosi tytuł „Ciężar dowodu i wymogi dowodowe w przypadku transakcji płatniczych”, a § 4-21 dotyczy wynagrodzenia i opłat.