§ 3-51. Prawo usługodawcy do odstąpienia od umowy

Ten paragraf daje usługodawcy prawo do odstąpienia od umowy, czyli jej zakończenia, gdy klient narusza umowę. Główną zasadą jest istotne naruszenie umowy ze strony klienta. Ustawa wymienia też kilka innych sytuacji. Klient świadomie zataił lub sfałszował informacje, o których usługodawca wyraźnie powiedział, że są warunkiem złożenia oferty, i zostanie to później wykazane. Wobec klienta zostaje otwarte postępowanie upadłościowe lub postępowanie układowe (negocjacje z wierzycielami w sprawie uregulowania długów). Klient umiera, a żaden współdłużnik ani poręczyciel nie przedstawia na czas wystarczającego zabezpieczenia. Klient ustanowił zastaw i spełnione są warunki z ustawy o zastawie lub kodeksu morskiego. Jest oczywiste, że umowa zostanie istotnie naruszona, a klient nie przedstawia od razu zabezpieczenia, gdy się tego od niego żąda.

Podstawa dotycząca zastawu odsyła do panteloven § 1-9 i sjøloven § 44. Zgodnie z panteloven § 1-9 zastawnik może żądać spłaty wierzytelności zabezpieczonej zastawem przed terminem wymagalności m.in. w razie istotnego naruszenia obowiązku płacenia odsetek i rat, przymusowej sprzedaży przedmiotu zastawu, postępowania układowego lub upadłości, a także jeśli przedmiot zastawu zostanie utracony lub uszkodzony tak, że zabezpieczenie znacznie się zmniejszy. W niektórych przypadkach zastawnik musi najpierw wysłać zawiadomienie i dać rozsądny termin na naprawienie sytuacji. Sjøloven § 44 zawiera odpowiednie przepisy dotyczące długów zabezpieczonych zastawem na statku.

Ustawa zawiera też przepis, który obowiązuje niezależnie od warunków umowy: usługodawca może odstąpić od umowy, jeśli klient postąpił w sposób wyraźnie sprzeczny z uczciwością i dobrą wiarą. Inni usługodawcy w tej samej grupie kapitałowej mają takie samo prawo, jeśli jest to rzeczowo uzasadnione. W odniesieniu do usług już wykonanych obowiązuje to samo ograniczenie co w § 3-48 ustęp pierwszy zdanie trzecie.

Konsumenci mają dodatkową ochronę. Odstąpienie od umowy może nastąpić tylko wtedy, gdy konsument otrzymał dwa tygodnie na naprawienie sytuacji, ale ten termin nie obowiązuje w jednym z przypadków z ustępu pierwszego (litera a). Żądanie odstąpienia od umowy musi mieć formę pisemnego dokumentu. Musi on określać, na jakich okolicznościach opiera się odstąpienie, jakie roszczenia usługodawca zgłasza na podstawie § 3-52 oraz jak klient może złożyć skargę na podstawie § 3-53. Konsument musi jednocześnie dowiedzieć się, jak można uniknąć odstąpienia od umowy. Przepisy o reklamacji w § 3-47 stosuje się odpowiednio do żądania odstąpienia od umowy.

Skutki odstąpienia od umowy są opisane w § 3-52. Prawo klienta do odstąpienia od umowy jest opisane w § 3-48, a § 3-46 odsyła do tego paragrafu w razie naruszenia umowy przez klienta. Odszkodowanie (erstatning) i zwolnienie z odpowiedzialności są uregulowane w §§ 3-49 i 3-50. § 5-5 o naruszeniu obowiązku dokonania oceny zdolności kredytowej (kredittvurdering) również figuruje jako paragraf, który odsyła do tego przepisu.