§ 3-50. Kiedy usługodawca nie odpowiada za szkodę

Ten przepis daje usługodawcy wyjątek od odpowiedzialności odszkodowawczej. Usługodawca nie odpowiada za stratę finansową spowodowaną nadzwyczajnymi okolicznościami pozostającymi poza jego kontrolą, jeśli nie mógł ich przewidzieć ani rozsądnie uniknąć ich skutków. Muszą być spełnione dwa warunki: zdarzenie musi być poza kontrolą usługodawcy, a jego skutków nie można było przewidzieć ani ich uniknąć. Dotyczy to tylko strat w pieniądzach (straty finansowej). Zwolnienie obejmuje też stratę wynikającą z tego, że usługodawca był związany innymi obowiązkami wynikającymi z ustawy lub wydanymi na jej podstawie.

Zwolnienie nie trwa dłużej niż nadzwyczajne okoliczności. Gdy tylko ustaną, można dochodzić odpowiedzialności, jeśli naruszenie umowy nadal trwa. Przykład: usługodawca przez pewien czas nie może świadczyć usługi z powodu zdarzenia, którego nie mógł przewidzieć ani nad którym nie miał kontroli. W tym okresie nie odpowiada za stratę. Jeśli usługa nadal nie zostanie wykonana po ustaniu zdarzenia, można dochodzić odpowiedzialności.

Ustęp trzeci rozciąga te zasady na podwykonawców (tych, którzy na podstawie umowy pomagają usługodawcy wykonać zobowiązanie, zob. § 3-49). Obowiązują ich te same zasady. Dodatkowo podwykonawca nie ponosi odpowiedzialności, jeśli strata wynikła z tego, że wykonał polecenie usługodawcy, wykonanie tego polecenia było rozsądne, a podwykonawca potrafi to udowodnić.

W rozdziale ustawy przepis ten znajduje się między zasadami dotyczącymi odszkodowania (erstatning) a zasadami dotyczącymi odstąpienia od umowy (heving): § 3-49 daje klientowi (kunde) prawo do odszkodowania za stratę, którą można było przewidzieć, a § 3-50 wyznacza granicę, kiedy to roszczenie wygasa. § 3-46 stanowi, że sankcje nie dotyczą naruszeń obowiązków wynikających z okoliczności, za które usługodawca nie odpowiada. § 3-47 mówi o tym, że klient musi złożyć reklamację (reklamasjon) w rozsądnym terminie. § 3-48 daje klientowi prawo do odstąpienia od umowy w razie istotnego naruszenia umowy (vesentlig mislighold), a § 3-51 i § 3-52 dotyczą prawa usługodawcy do odstąpienia od umowy i jego skutków. Rozpatrywanie skarg i rozstrzyganie sporów przez organ rozpatrywania skarg (klageorgan) opisują § 3-53 i § 3-54.