§ 5-2. Ocena zdolności kredytowej: obowiązek banku przed udzieleniem kredytu

Zanim bank udzieli kredytu, musi sprawdzić, czy klient rzeczywiście będzie w stanie go spłacić. Wymóg ten dotyczy także istotnego zwiększenia dostępnego kredytu. Jeśli ustanowiono zabezpieczenie, bank musi zadbać o jego wycenę jako część ogólnej oceny.

Ocena musi opierać się na wystarczających i istotnych informacjach o dochodach, majątku, wydatkach i innych zobowiązaniach finansowych. W razie potrzeby bank może pozyskać je od samego klienta, od firmy prowadzącej rejestr zadłużenia, poprzez wyszukiwanie w bazach danych lub z innych odpowiednich źródeł.

Ustęp trzeci chroni bank, jeśli wykonał swoją pracę porządnie. Jeśli ocena była rzetelna, klient nie może później twierdzić, że okoliczności się zmieniły, i wykorzystywać tego jako zarzutu. Wyjątkiem jest sytuacja, w której strony uzgodniły, że ryzyko związane z tymi okolicznościami ponosi bank. Rząd może wydać szczegółowe przepisy o ocenie zdolności kredytowej, między innymi o wycenie zabezpieczenia i wskaźniku zadłużenia względem wartości zabezpieczenia.

Ten paragraf jest podstawą wielu przepisów w tym rozdziale. Przed zawarciem umowy konsument (forbruker) musi otrzymać wyjaśnienia zgodnie z § 5-1. Podczas zbierania informacji bank ma obowiązek informacyjny zgodnie z § 5-3. Zgodnie z § 5-4 bank może udzielić kredytu konsumentowi tylko wtedy, gdy jest prawdopodobne, że klient będzie w stanie go spłacić. Jeśli bank nie ocenił zdolności kredytowej, ma to skutki określone w § 5-5: bank nie może zarzucić konsumentowi, że powinien był ograniczyć stratę, a niektóre warunki umowy przestają być wiążące, więc klient może w zamian żądać oprocentowania rynkowego.

Przepisy o ocenie zdolności kredytowej stosuje się także w innych miejscach. § 5-17 o współdłużnikach (samskyldner) i § 6-1 o poręczeniu (kausjon) odsyłają do tego paragrafu, a § 1-9 (bezwzględnie obowiązujący charakter przepisów) również się do niego odwołuje. Przykład: bank otrzymuje wniosek. Zanim zaproponuje kredyt, musi ustalić dochody i wydatki klienta oraz ewentualnie pozyskać informacje od firmy prowadzącej rejestr zadłużenia. Jeśli uwierzy klientowi na słowo i niczego nie sprawdzi, nie spełnia tego wymogu.