§ 5-4. Obowiązek odmowy udzielenia kredytu: bank musi odmówić, jeśli nie dasz rady spłacać kredytu

Obowiązek odmowy udzielenia kredytu zabrania bankowi udzielania kredytu konsumentowi, który prawdopodobnie nie będzie w stanie go spłacać. Decyzja opiera się na ocenie zdolności kredytowej zgodnie z § 5-2. Bank musi stwierdzić, że jest prawdopodobne, iż klient wywiąże się z umowy w takiej formie, w jakiej została ona zaplanowana. Nie wystarczy, że bank ma dobre zabezpieczenie.

Ustawa wymienia okoliczności, które mogą być brane pod uwagę: finansowanie pomostowe (krótkoterminowy kredyt na czas oczekiwania na inne finansowanie), kredyt uwalniający kapitał (kredyt, który uwalnia wartość zamrożoną np. w mieszkaniu), refinansowanie (nowy kredyt zastępujący stary) oraz okresy bez spłaty odsetek lub rat kapitałowych. Liczyć się mogą także inne okoliczności, które mają znaczenie dla Twojej zdolności do spłaty kredytu.

Ustęp drugi stanowi, że sama wartość zabezpieczenia nie może uzasadniać, że zdolność kredytowa jest wystarczająca – ani obecna wartość, ani szacunki przyszłej wartości. Wyjątkiem są kredyty hipoteczne przeznaczone na sfinansowanie remontu lub budowy mieszkania. Bank nie może więc stwierdzić „dom jest wart więcej niż kredyt” i na tym poprzestać.

Rząd może wydać szczegółowe przepisy dotyczące obowiązku odmowy udzielenia kredytu, między innymi przewidzieć, że nie będzie on obowiązywał dla niektórych umów. Przepisy tego paragrafu trzeba więc czytać razem z rozporządzeniami.

Związek z pozostałą częścią rozdziału jest wyraźny. § 5-1 nakłada obowiązek udzielenia wyjaśnień przed zawarciem umowy, § 5-3 nakłada obowiązek przekazania informacji w trakcie oceny, a § 5-5 określa, co się dzieje, gdy bank udzielił kredytu z naruszeniem tego paragrafu. Paragraf § 6-1 dotyczący poręczenia (kausjon) oraz § 5-5 odsyłają do tego przepisu. Przykład: klient ma niskie dochody i duże zadłużenie, ale jest właścicielem mieszkania. Bank nie może udzielić kredytu tylko dlatego, że mieszkanie pokrywa jego kwotę.