§ 1-2. Które rozdziały ustawy o umowach finansowych (finansavtaleloven) dotyczą Twojej umowy

Ten przepis jest przewodnikiem po ustawie. Określa, które rozdziały mają zastosowanie do jakich rodzajów umów. Rozdział 2 obejmuje rozliczanie płatności i roszczeń pieniężnych. Rozdział 3 obejmuje usługi finansowe i pośrednictwo w szerokim znaczeniu. Rozdział 4 dotyczy rachunków i płatności, rozdział 5 dotyczy kredytu, a rozdział 6 dotyczy poręczenia (gdy jedna osoba ręczy za kredyt innej osoby). W przypadku rozdziałów 4 do 6 przepis odsyła do definicji w § 1-5 i § 1-7 oraz do odrębnych wyjątków.

To, kim jest klient, decyduje o zasięgu przepisów. Jeżeli klient jest konsumentem (osobą prywatną działającą poza swoją działalnością gospodarczą lub zawodową, zob. § 1-4), rozdziały 3 do 6 mają zastosowanie wobec wszystkich usługodawców. To samo dotyczy sytuacji, gdy kredytu lub gwarancji udziela gmina lub okręg (fylkeskommune). Jeżeli klient nie jest konsumentem, na przykład jest firmą, zasięg jest węższy. Wtedy przepisy stosuje się tylko do usług wymagających zezwolenia lub podlegających obowiązkowi zgłoszenia na podstawie ustawy o instytucjach finansowych oraz do pośrednictwa w takich usługach. Przykład: osoba prywatna, która zaciąga kredyt, jest objęta rozdziałem 5, natomiast firma jako klient jest objęta tylko wtedy, gdy usługa należy do tych, które wymagają zezwolenia lub podlegają obowiązkowi zgłoszenia. Przepisy nie mają też zastosowania do usług, które usługodawca kupuje od innego usługodawcy, o ile nie ma to wpływu na prawa klienta i obowiązki usługodawcy.

Definicje znajdują się w rozdziale 1. Czym jest umowa finansowa (finansavtale), usługa finansowa i pośrednictwo finansowe, określa § 1-3. Pierwszy przepis, § 1-1, stanowi, że ustawa dotyczy umów finansowych. Zgodnie z § 1-9 nie można w umowie wyłączyć stosowania ustawy, jeżeli działa to na niekorzyść konsumenta.

Przepis odsyła ponadto do przepisów szczególnych. W przypadku transakcji płatniczych (betalingstransaksjon) § 4-47 reguluje zakres geograficzny: przepisy mają zastosowanie, gdy obaj dostawcy usług płatniczych (betalingstjenesteyter) mają siedzibę w EOG, a płatność jest dokonywana w walucie EOG. Przy płatnościach w innych walutach mają one zastosowanie do tej części, która jest realizowana w EOG. § 4-52 zawiera odrębne przepisy dla klientów poniżej 18 lat. Osoba niepełnoletnia, która ukończyła 15 lat, może sama zawrzeć umowę o usługi płatnicze dotyczącą środków, którymi rozporządza zgodnie z ustawą o opiece prawnej (vergemålsloven), i może samodzielnie dysponować takim rachunkiem. W odniesieniu do kredytu przepis odsyła do § 5-22 i § 5-23. Pierwszy z nich wyłącza między innymi kredyt wynikający z ugody sądowej, faktoring oraz przekroczenie salda (overtrekk) na rachunku. Drugi zawiera przepisy szczególne dotyczące leasingu (leiefinansiering). W odniesieniu do poręczenia przepis odsyła do § 6-14, który dotyczy pośrednictwa w poręczeniu.