§ 1-3. Czym jest umowa finansowa, usługa finansowa i pośrednictwo finansowe

Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych)·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 1-3. Umowa finansowa, usługa finansowa i pośrednictwo finansowe

(1) Przez umowę finansową rozumie się w niniejszej ustawie umowę dotyczącą usługi finansowej, pośrednictwa finansowego, rozliczenia płatności i przeniesienia wierzytelności pieniężnej.
(2) Przez usługę finansową rozumie się w niniejszej ustawie wszystkie usługi bankowe, usługi kredytowe i usługi płatnicze oraz wszystkie usługi dotyczące inwestycji i indywidualnych produktów emerytalnych.
(3) Przez pośrednictwo finansowe rozumie się w niniejszej ustawie pośredniczenie w usłudze finansowej między klientem a usługodawcą. Przez pośredniczenie rozumie się działalność pośrednika wykonywaną za wynagrodzeniem, polegającą na
  1. udzielaniu porad lub wykonywaniu prac przygotowawczych w związku z zawieraniem umów o usługi finansowe
  2. zawieraniu umów w imieniu usługodawcy lub udzielaniu pomocy w zarządzaniu przez usługodawcę umowami o usługi finansowe lub w ich wykonywaniu
  3. dostarczaniu informacji o jednej lub kilku usługach finansowych zgodnie z kryteriami wybranymi przez klienta za pośrednictwem strony internetowej lub innych mediów, w tym sporządzaniu rankingu umów obejmującego porównania cen i produktów lub rabaty cenowe na usługę finansową, jeżeli klient może bezpośrednio lub pośrednio zawrzeć umowę za pomocą strony internetowej lub innych mediów.
Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 1-3

Co to oznacza?

Ten przepis wyjaśnia trzy podstawowe pojęcia, na których opiera się reszta ustawy. Umowa finansowa to umowa dotycząca usługi finansowej, pośrednictwa finansowego, rozliczenia płatności lub przeniesienia wierzytelności pieniężnej. Usługa finansowa to wszystko – od usług bankowych, kredytowych i płatniczych po inwestycje i indywidualne produkty emerytalne. Pośrednictwo finansowe to praca pośrednika między klientem (kunde) a usługodawcą (tjenesteyter) (podmiotem, który zawodowo oferuje takie usługi), wykonywana za wynagrodzeniem.

Definicja pośrednictwa finansowego jest szeroka. Pośredniczenie to coś więcej niż doprowadzenie do zawarcia umowy: obejmuje także osobę, która doradza lub wykonuje prace przygotowawcze przed zawarciem umowy finansowej. To samo dotyczy osoby, która zawiera umowy w imieniu usługodawcy albo pomaga w ich prowadzeniu i wykonywaniu. Internetowe porównywarki są objęte przepisem, jeśli jako użytkownik możesz sam zawrzeć umowę za pośrednictwem takiej usługi, bezpośrednio lub pośrednio. Tekst ustawy wprost wymienia rankingi, które szeregują oferty według ceny i produktu albo pokazują rabaty cenowe. Przykład: klient korzysta ze strony internetowej, która porównuje oferty, i może przejść dalej i zawrzeć umowę przez tę stronę. Wtedy taka usługa może zostać uznana za pośrednictwo finansowe.

Te pojęcia są używane dalej w rozdziale 1. § 1-1 określa ogólny zakres stosowania ustawy i odsyła do tego przepisu. § 1-2 wykorzystuje te pojęcia, aby wskazać, które rozdziały mają zastosowanie do jakich usług, i zaczyna od tego, że rozdział 2 dotyczy rozliczeń płatności i wierzytelności pieniężnych. § 1-4 wyjaśnia, kto jest konsumentem (forbruker), klientem i usługodawcą. Osobne definicje znajdują się dla usług płatniczych (betalingstjenester) w § 1-5, dla usług opartych na upoważnieniu w § 1-6 oraz dla umów kredytowych (kredittavtaler) i umów poręczenia (kausjonsavtaler) w § 1-7. § 1-8 definiuje umowy zawierane poza lokalem przedsiębiorstwa, a § 1-9 stanowi, że od przepisów ustawy nie można odstąpić na niekorzyść konsumenta. Ta kolejność pokazuje budowę ustawy: najpierw zakres stosowania, potem pojęcia, a następnie to, że przepisy są dla konsumenta bezwzględnie obowiązujące.

Powiązane przepisy
Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →