§ 1-5. Usługa płatnicza (betalingstjeneste), rachunek płatniczy (betalingskonto) i inne pojęcia dotyczące rachunku i płatności

Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych)·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 1-5. Definicje dotyczące umów rachunku i usług płatniczych

(1) Przez usługę płatniczą rozumie się w niniejszej ustawie usługę objętą obowiązkiem zgłoszenia lub wymogiem szczególnego zezwolenia na podstawie ustawy o instytucjach finansowych (finansforetaksloven), która obejmuje jedną lub więcej z następujących czynności gospodarczych:
  1. wpłaty i wypłaty gotówki na rachunek i z rachunku
  2. czynności wymagane do prowadzenia rachunku
  3. transakcje płatnicze (betalingstransaksjoner), w tym przekazywanie środków pieniężnych na rachunku, realizowane poprzez
    1. polecenia zapłaty inicjowane przez odbiorcę płatności (betalingsmottaker), w tym jednorazowe polecenia zapłaty
    2. użycie karty płatniczej lub podobnego urządzenia
    3. polecenie płatnika (betaler) dotyczące płatności z rachunku, w tym stałe zlecenia płatnicze (betalingsoppdrag)
  4. realizowanie transakcji płatniczych, o których mowa w literze c, ze środków pieniężnych objętych możliwością kredytową (limitem kredytowym)
  5. wydawanie instrumentów płatniczych i realizowanie transakcji płatniczych na rzecz odbiorcy
  6. przekazywanie lub przyjmowanie środków pieniężnych bez umowy rachunku
  7. usługi inicjowania płatności
  8. usługi dostępu do informacji o rachunku (kontoinformasjonstjenester).
(2) Przez instrument płatniczy rozumie się w niniejszej ustawie zindywidualizowane urządzenie lub zestaw procedur uzgodnionych między klientem (kunde) a dostawcą usług płatniczych (betalingstjenesteyter), używane do inicjowania zleceń płatniczych.
(3) Przez rachunek płatniczy rozumie się w niniejszej ustawie rachunek prowadzony na nazwisko jednego lub więcej klientów, używany do realizowania transakcji płatniczych.
(4) Przez środki pieniężne rozumie się w niniejszej ustawie banknoty i monety oraz depozyty i kredyt na rachunku, a także pieniądz elektroniczny zdefiniowany w ustawie o instytucjach finansowych § 2-4 ust. 2 lub w przepisach wydanych na podstawie ustawy o instytucjach finansowych § 2-4 ust. 3.
(5) Przez zlecenie płatnicze rozumie się w niniejszej ustawie wniosek płatnika lub odbiorcy płatności skierowany do dostawcy usług płatniczych o wykonanie transakcji płatniczej.
(6) Przez transakcję płatniczą rozumie się w niniejszej ustawie czynność inicjowaną przez płatnika lub w jego imieniu albo przez odbiorcę płatności w celu wpłaty, przekazania lub wypłaty środków pieniężnych, bez względu na ewentualne zobowiązania leżące u jej podstaw między płatnikiem a odbiorcą płatności.
(7) Przez polecenie zapłaty rozumie się w niniejszej ustawie usługę płatniczą polegającą na obciążeniu rachunku płatnika, w której transakcja płatnicza jest inicjowana przez odbiorcę płatności na podstawie zgody udzielonej dostawcy usług płatniczych płatnika, dostawcy usług płatniczych odbiorcy płatności lub odbiorcy płatności.
(8) Przez umowę rachunku rozumie się w niniejszej ustawie umowę regulującą przyszłe wykonywanie transakcji płatniczych związanych z rachunkiem płatniczym prowadzonym na nazwisko jednego lub więcej klientów, a także umowę rachunku depozytowego w banku.
(9) Przez dostawcę usług płatniczych rozumie się w niniejszej ustawie usługodawcę (tjenesteyter), który oferuje usługi finansowe (finansielle tjenester) objęte rozdziałem 4.
(10) Przez dostawcę rachunku (kontotilbyder) rozumie się w niniejszej ustawie usługodawcę, który oferuje i prowadzi rachunek płatniczy dla płatnika.
Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 1-5

Co to oznacza?

Ten paragraf zbiera definicje, na których opiera się rozdział 4 dotyczący rachunków i płatności. Ustęp 1 określa, czym jest usługa płatnicza. Usługa musi podlegać obowiązkowi zgłoszenia lub wymagać zezwolenia na podstawie ustawy o instytucjach finansowych i musi mieścić się w jednym z kilku wymienionych rodzajów czynności. Należą do nich wpłaty i wypłaty gotówki. Lista jest tak szeroka, że obejmuje również przekazy pieniężne bez umowy rachunku.

Obie te czynności są więc usługami płatniczymi.

Pozostałe ustępy zawierają krótsze definicje. Instrument płatniczy to zindywidualizowane urządzenie lub uzgodniona procedura, na przykład karta bankowa, używane do inicjowania płatności. Rachunek płatniczy jest prowadzony na nazwisko jednego lub więcej klientów i służy do płatności. Środki pieniężne to banknoty, monety, depozyty, kredyt na rachunku i pieniądz elektroniczny. W sprawie pieniądza elektronicznego ustawa odsyła do ustawy o instytucjach finansowych § 2-4, która opisuje go jako elektronicznie przechowywaną wartość pieniężną, stanowiącą wierzytelność wobec wydawcy, wydawaną w zamian za wpłacone środki i przyjmowaną jako środek płatniczy przez inne podmioty niż wydawca. Zlecenie płatnicze to polecenie płatnika lub odbiorcy wykonania transakcji płatniczej, a transakcja płatnicza to sama czynność wpłaty, przekazania lub wypłaty pieniędzy. Polecenie zapłaty oznacza, że to odbiorca inicjuje pobranie środków z rachunku płatnika na podstawie zgody. Umowa rachunku reguluje przyszłe płatności z rachunku płatniczego i obejmuje także rachunek depozytowy w banku. Dostawca usług płatniczych i dostawca rachunku są usługodawcami: pierwszy świadczy usługi objęte rozdziałem 4, drugi prowadzi rachunek płatniczy dla płatnika.

Ten paragraf stanowi punkt wyjścia dla wielu innych przepisów. Odsyłają do niego § 1-2 (zakres stosowania rozdziałów 2 do 6), § 4-48 (wyjątki dla niektórych umów konsumenckich) i § 4-49 (wypłata gotówki z bankomatu). Konsument (forbruker) i klient są zdefiniowani w § 1-4, a umowa kredytowa (kredittavtale) w § 1-7.

Powiązane paragrafy
Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →