§ 1-4. Kto jest konsumentem (forbruker), klientem (kunde) i usługodawcą (tjenesteyter)?

Ten paragraf określa trzy role, na których opiera się reszta ustawy: konsument, klient i usługodawca. To, jaką rolę ma dana strona, decyduje o tym, jakie przepisy jej dotyczą. Pojęcie konsumenta jest szczególnie ważne, ponieważ § 1-9 zakazuje umów, które stawiają konsumenta w gorszej sytuacji niż ustawa.

Konsument to osoba fizyczna (człowiek, a nie spółka), która zawiera umowę w celu leżącym głównie poza własną działalnością gospodarczą lub własnym zawodem. Dla kredytu i poręczenia przewidziano rozszerzenie. Jeśli kredyt lub poręczenie jest zabezpieczone zastawem lub w podobny sposób na rzeczy, którą ta osoba posiada, osoba ta również jest uważana za konsumenta, o ile ta rzecz nie jest używana głównie w działalności gospodarczej. Przykład: osoba prowadząca własną firmę bierze kredyt zabezpieczony zastawem na składniku majątku (rzeczy o pewnej wartości), który nie należy głównie do firmy. Dzięki temu rozszerzeniu osoba ta może być uważana za konsumenta w odniesieniu do tego kredytu.

Klient to ten, kto jest stroną umowy lub korzysta z usługi. Klientem może być osoba lub spółka. Usługodawca nigdy nie może być uważany za klienta. Usługodawca to osoba lub spółka, która prowadzi działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług finansowych lub pośredniczeniu w nich (pośrednictwo finansowe). Istnieje jeden wyjątek. Sprzedawca, który oferuje kredyt tylko w związku z własną sprzedażą i dla którego usługi finansowe nie są główną działalnością, nie jest usługodawcą w rozumieniu ustawy.

Te role są używane w całej ustawie. Definicja usług finansowych i pośrednictwa finansowego, które świadczy usługodawca, znajduje się w § 1-3. § 1-5 i § 1-7 rozwijają je o pojęcia dotyczące płatności i kredytu. § 1-2 (zakres stosowania rozdziałów 2 do 6) odsyła do tego paragrafu, a § 1-1 wyznacza ogólne ramy tego, do jakich umów ustawa ma zastosowanie.