§ 1-7. Umowa kredytowa, poręczenie, kredyt hipoteczny i inne pojęcia dotyczące kredytu

Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych)·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 1-7. Definicje dotyczące umów kredytowych i umów poręczenia

(1) Przez umowę kredytową rozumie się w niniejszej ustawie umowę o kredyt w formie odroczenia płatności, pożyczki, kredytu odnawialnego lub innej podobnej formy kredytu.
(2) Przez poręczenie rozumie się w niniejszej ustawie umowę, w której strona (poręczyciel (kausjonist)) przyjmuje wobec kredytodawcy (kredittyter) warunkowe zobowiązanie lub gwarancję związaną z wykonaniem umowy kredytowej zgodnie z rozdziałem 5 lub leasingu (leiefinansiering), o którym mowa w § 5-23 ust. 2, zawartych z osobą trzecią.
(3) Przez kredyt hipoteczny rozumie się w niniejszej ustawie
  1. umowę kredytową zabezpieczoną zastawem lub podobnym zabezpieczeniem stosowanym w państwie EOG (EØS), na nieruchomości wykorzystywanej na cele mieszkalne lub wykorzystywanej głównie nie na cele działalności gospodarczej, albo na prawie związanym z taką nieruchomością
  2. umowę kredytową, której celem jest nabycie lub zachowanie prawa własności do gruntów albo do istniejących lub projektowanych budynków.
(4) Przez kredytodawcę rozumie się w niniejszej ustawie usługodawcę (tjenesteyter), który oferuje usługi finansowe (finansielle tjenester) objęte rozdziałem 5 i 6.
(5) Przez rzeczywistą roczną stopę oprocentowania rozumie się w niniejszej ustawie koszty kredytu wyrażone w procentach rocznie od kwoty kredytu, obliczone zgodnie ze wzorem matematycznym i na podstawie założeń ustalonych przez rząd (Kongen) w rozporządzeniu (forskrift).
(6) Przez dostępną kwotę kredytu rozumie się w niniejszej ustawie górny limit lub sumę wszystkich kwot udostępnianych na podstawie umowy kredytowej.
(7) Przez koszty kredytu rozumie się w niniejszej ustawie wszystkie koszty, w tym odsetki, prowizje, opłaty, podatki i inne wydatki, które klient (kunde) ma zapłacić w związku z kredytem.
(8) Przez kredyt w rachunku bieżącym rozumie się w niniejszej ustawie wyraźną umowę kredytową, w której kredytodawca daje klientowi dostęp do środków przekraczających saldo wkładów na rachunku klienta.
(9) Przez kredyt walutowy rozumie się w niniejszej ustawie
  1. kredyt, w którym dochód i majątek klienta są w walucie innej niż waluta wskazana w umowie kredytowej, lub
  2. kredyt, w którym waluta państwa EOG, w którym klient mieszka, jest inna niż waluta wskazana w umowie kredytowej.
Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 1-7

Co to oznacza?

Ten przepis definiuje pojęcia, których używają rozdział 5 o kredycie i rozdział 6 o poręczeniu. Umowa kredytowa to umowa o kredyt, na przykład pożyczkę lub odroczenie płatności. Poręczenie oznacza, że osoba – poręczyciel – odpowiada wobec kredytodawcy za umowę kredytową zawartą przez kogoś innego, w formie warunkowego zobowiązania albo gwarancji. Definicja obejmuje też leasing zgodnie z § 5-23 ust. 2, czyli najem, który w praktyce działa jak zakup na kredyt, ale najemca nie ma obowiązku stać się właścicielem. W takim przypadku konsument (forbruker) może wypowiedzieć umowę w każdej chwili, a okres wypowiedzenia nie może być dłuższy niż jeden miesiąc.

Kredyt hipoteczny jest zdefiniowany na dwa sposoby. Pierwszy to kredyt zabezpieczony zastawem lub podobnym zabezpieczeniem na nieruchomości wykorzystywanej na cele mieszkalne lub nie głównie na działalność gospodarczą, albo na prawach związanych z taką nieruchomością; zabezpieczenie może znajdować się w państwie EOG. Drugi to kredyt przeznaczony na zakup lub zachowanie prawa własności do działek i budynków, także planowanych. Pojęcie to jest używane m.in. w § 3-40, który dotyczy okresu do namysłu (betenkningstid) przy kredycie hipotecznym i poręczeniu kredytu mieszkaniowego.

Pozostałe ustępy wyjaśniają pojęcia dotyczące kosztów i rodzaje kredytów. Kredytodawca to usługodawca oferujący usługi objęte rozdziałem 5 i 6. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania to koszty kredytu wyrażone w procentach rocznie od kwoty kredytu, obliczone według wzoru matematycznego i założeń, które rząd ustala w rozporządzeniu. Koszty kredytu obejmują wszystko, co klient ma zapłacić w związku z kredytem, np. odsetki i opłaty. Dostępna kwota kredytu to górny limit lub suma kwot, które można wypłacić. Kredyt w rachunku bieżącym to wyraźna umowa, zgodnie z którą klient może wydać więcej pieniędzy, niż ma na rachunku. Kredyt walutowy to kredyt, w którym dochód i majątek klienta albo waluta państwa, w którym mieszka, są inne niż waluta kredytu. Przykład: klient zarabia i mieszka w jednej walucie, a kredyt jest w innej. Wtedy jest to kredyt walutowy.

Do tego przepisu odsyła § 1-2 (zakres stosowania rozdziałów 2 do 6).

Powiązane przepisy
Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →
Pytania dotyczące tego przepisu