§ 32. Kary za naruszenie ustawy o windykacji

§ 32 to przepis karny ustawy o windykacji. Określa, które naruszenia ustawy mogą prowadzić do kary. Karą może być grzywna, pozbawienie wolności do trzech miesięcy lub obie te kary.

Nie jest to przepis, z którego zwykle korzystasz, jeśli otrzymałeś błędną opłatę windykacyjną. Wtedy częściej warto sięgnąć do §§ 17, 22 lub do zasad dobrej praktyki windykacyjnej. § 32 dotyczy poważnych przypadków, w których naruszenie prawa może mieć skutki karne.

Przepis wyróżnia dwie grupy naruszeń.

Pierwsza grupa znajduje się w literze a. Dotyczy naruszeń §§ 4, 5, 6 i 28, rozporządzeń wydanych na podstawie §§ 6 lub 20, nakazów Norweskiego Urzędu Nadzoru Finansowego (Finanstilsynet) na podstawie § 30 ust. 3 oraz zakazów na podstawie § 30 ust. 4.

Są to przepisy dotyczące samego prawa do prowadzenia windykacji (inkasso), warunków uzyskania licencji (bevilling), obowiązków posiadaczy licencji (bevillingshaver), obowiązku zachowania poufności (taushetsplikt), wymogów z rozporządzeń oraz wymagań Norweskiego Urzędu Nadzoru Finansowego. Naruszenie takich przepisów jest poważne, ponieważ dotyczą one kontroli nad całą działalnością windykacyjną (inkassovirksomhet).

Druga grupa znajduje się w literze b. Dotyczy §§ 8, 9, 10 i 11. Są to przepisy o dobrej praktyce windykacyjnej, zawiadomieniu o windykacji (inkassovarsel), wezwaniu do zapłaty (betalingsoppfordring) i obowiązkach przed windykacją sądową (rettslig inndriving). W przypadku tych przepisów potrzeba więcej, aby kara wchodziła w grę. Naruszenie musi być rażące lub powtarzać się.

Oznacza to, że nie każdy drobny błąd w zawiadomieniu o windykacji automatycznie staje się sprawą karną. Jeśli jednak windykator (inkassator) systematycznie wysyła błędne zawiadomienia, wywiera nieuzasadnioną presję na dłużników (skyldner) lub rażąco narusza zasady dotyczące zawiadomień, § 32 może mieć zastosowanie.

Ustęp drugi stanowi, że naruszenia nieumyślne są karane grzywną. Nieumyślnie oznacza, że ktoś nie zachował wystarczającej ostrożności. Nie musiał koniecznie łamać prawa celowo. Jeśli powinien był zrozumieć, że jego działanie jest niezgodne z prawem, grzywna i tak może wchodzić w grę.

Za jakie naruszenia grozi grzywna lub pozbawienie wolności?

Najpoważniejsze naruszenia mogą skutkować grzywną lub pozbawieniem wolności do trzech miesięcy. Ustawa stanowi również, że obie kary mogą być zastosowane jednocześnie.

Naruszenie § 4 polega na prowadzeniu działalności windykacyjnej bez spełnienia warunków. Może to być na przykład sytuacja, w której ktoś prowadzi windykację bez wymaganej licencji.

Naruszenie § 5 dotyczy warunków uzyskania licencji windykacyjnej (inkassobevilling). Jeśli firma nie spełnia wymagań lub podaje nieprawdziwe informacje, aby uzyskać licencję, może to być poważne naruszenie.

Naruszenie § 6 dotyczy obowiązków posiadaczy licencji windykacyjnej i adwokatów. Muszą oni dbać o to, aby działalność była prowadzona zgodnie z prawem i z najważniejszymi przepisami.

Naruszenie § 28 dotyczy obowiązku zachowania poufności. Sprawy windykacyjne mogą zawierać prywatne i wrażliwe informacje. Dlatego nielegalne udostępnianie takich informacji może być karane.

Karalne jest również naruszenie nakazu lub zakazu wydanego przez Norweski Urząd Nadzoru Finansowego. Jeśli Norweski Urząd Nadzoru Finansowego stwierdzi, że firma windykacyjna musi zmienić praktykę, firma nie może tego po prostu zignorować. Jeśli Norweski Urząd Nadzoru Finansowego zakazał działalności, firma nie może jej kontynuować.

Dlaczego dla §§ 8–11 obowiązują surowsze warunki?

§§ 8 do 11 dotyczą tego, jak windykacja ma być prowadzona wobec dłużnika. Są to ważne przepisy, ale stosuje się je w bardzo wielu sprawach. Mogą zdarzać się błędy.

Dlatego § 32 stanowi, że naruszenie tych przepisów może być karane dopiero wtedy, gdy naruszenia się powtarzają lub są rażące.

§ 8 dotyczy dobrej praktyki windykacyjnej. Jest to szeroki przepis. Stanowi, że windykacja ma być prowadzona w należyty sposób i że nikt nie może być narażony na nieuzasadnioną presję, szkodę lub uciążliwość. Ponieważ przepis ten pozostawia pole do oceny, słuszne jest, że kara wymaga czegoś więcej niż zwykłego błędu.

§ 9 dotyczy zawiadomienia o windykacji. § 10 dotyczy wezwania do zapłaty. § 11 dotyczy obowiązków przed windykacją sądową. Są to przepisy formalne i praktyczne. Pojedynczy błąd może mieć inne skutki, na przykład taki, że dłużnik nie musi płacić kosztów windykacji (inkassokostnader). Kara wymaga jednak, aby błąd był rażący lub powtarzał się.

„Wielokrotnie” oznacza, że zdarzyło się to kilka razy. Może to wskazywać na złą praktykę lub błąd systemowy. „Rażące” oznacza poważne. Może to być jeden przypadek, który jest na tyle poważny, że można rozważyć karę.

Co oznacza nieumyślne naruszenie?

Ustęp drugi stanowi, że kto nieumyślnie narusza ustęp pierwszy, podlega karze grzywny.

Nieumyślność oznacza, że osoba lub firma nie zachowała wystarczającej ostrożności. Mogło być tak, że powinni byli znać przepisy. Mogło być tak, że mieli złe procedury. Mogło być tak, że nie sprawdzili czegoś, co powinni byli sprawdzić.

Jest to ważne, ponieważ firmy windykacyjne działają profesjonalnie. Nie mogą twierdzić, że „nie wiedziały” o podstawowych przepisach. Jeśli prowadzisz windykację, musisz znać ustawę o windykacji. Musisz mieć procedury, które zapobiegają naruszeniom.

Za nieumyślne naruszenia grozi na podstawie ustępu drugiego grzywna, a nie pozbawienie wolności. Pozbawienie wolności wiąże się z ustępem pierwszym i poważniejszymi umyślnymi naruszeniami.

Co się dzieje, jeśli windykator łamie prawo?

Może to mieć różne skutki.

Po pierwsze, dłużnik może nie musieć płacić kosztów windykacji. Wynika to przede wszystkim z § 17. Jeśli windykator narusza dobrą praktykę windykacyjną lub zasady dotyczące zawiadomień, odpowiedzialność za koszty może odpaść.

Po drugie, sprawa może zostać rozpatrzona przez komisję odwoławczą (nemnd), jeśli spełnione są warunki rozpatrzenia przez komisję (nemndsbehandling). Komisja może ocenić, czy windykator naruszył ustawę o windykacji.

Po trzecie, Norweski Urząd Nadzoru Finansowego może podjąć działania wobec firmy. Może wydać nakaz, zakazać działalności lub cofnąć licencję.

Po czwarte, poważne naruszenia mogą być karane na podstawie § 32. Jest to najsurowsza ścieżka.

Jeśli uważasz, że firma windykacyjna naruszyła prawo, najpierw udokumentuj błąd. Zachowaj zawiadomienie o windykacji, wezwanie do zapłaty, kopertę, e-maile, SMS-y, potwierdzenia płatności i inną korespondencję.

Napisz do firmy windykacyjnej. Wyjaśnij konkretnie, co jest nie tak. Na przykład: „Nie otrzymałem zawiadomienia o windykacji z 14-dniowym terminem.” Albo: „Kontynuowaliście dochodzenie należności po tym, jak udokumentowałem zapłatę.”

Jeśli sprawa dotyczy Twoich kosztów windykacji, napisz, że je kwestionujesz. Jeśli sprawa dotyczy niewłaściwego zachowania, powołaj się na dobrą praktykę windykacyjną z § 8.

Jeśli błąd wydaje się rażący lub systematyczny, sprawa może być istotna także dla Norweskiego Urzędu Nadzoru Finansowego. Wtedy opisz powtarzający się schemat, a nie tylko swoje odczucia. Daty i dokumenty są ważne.