§ 31. Kiedy można cofnąć licencję windykacyjną
Norweski Urząd Nadzoru Finansowego (Finanstilsynet) może cofnąć licencję windykacyjną (inkassobevilling), jeśli dalsze prowadzenie działalności jest niewskazane. Może się tak stać, jeśli posiadacz licencji (bevillingshaver) nie wypełnia swoich obowiązków, jeśli warunki licencji (bevilling) nie są już spełnione, jeśli firma nie spełnia wymogu przystąpienia do systemu komisji odwoławczej albo jeśli istnieją inne szczególne powody.
Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська
Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)
Licencję windykacyjną zgodnie z § 5 można cofnąć, jeżeli uzna się za niewskazane, aby na podstawie tej licencji prowadzona była działalność windykacyjna, ponieważ a. posiadacz licencji nie przestrzegał swoich obowiązków wynikających z § 6, b. warunki przyznania licencji nie są już spełnione, c. firma windykacyjna nie spełnia, w terminie wyznaczonym przez organ nadzoru, warunku przystąpienia do systemu komisji odwoławczej, o którym mowa w § 5, lub d. istnieją inne szczególne powody.
Co to oznacza?
§ 31 dotyczy tego, kiedy firma windykacyjna może stracić swoją licencję windykacyjną. Licencja windykacyjna to zezwolenie, które daje firmie prawo do prowadzenia działalności windykacyjnej (inkassovirksomhet) zgodnie z § 5.
Cofnięcie licencji oznacza odebranie zezwolenia. To poważny środek. Firma windykacyjna, która traci licencję, nie może po prostu działać dalej jak wcześniej. Dlatego ustawa wymaga, aby dalsze prowadzenie działalności na podstawie licencji było „niewskazane”.
Niewskazane oznacza, że nie jest to odpowiedzialne ani zalecane. Nie wystarczy, że firma popełniła drobny błąd. Chodzi o to, czy błąd, brak lub sytuacja sprawiają, że firma nie powinna dalej prowadzić windykacji (inkasso) na podstawie zezwolenia publicznego.
Przepis wymienia cztery powody. Po pierwsze, licencję można cofnąć, jeśli posiadacz licencji nie przestrzegał obowiązków wynikających z § 6. Po drugie, jeśli warunki uzyskania licencji nie są już spełnione. Po trzecie, jeśli firma nie spełnia w terminie warunku przystąpienia do systemu komisji odwoławczej. Po czwarte, jeśli istnieją inne szczególne powody.
Pokazuje to, że licencja windykacyjna nie polega tylko na spełnieniu wymogów w dniu złożenia wniosku. Firma musi nadal spełniać wymogi. Jeśli podstawa odpadnie, licencja również może przepaść.
Co oznaczają obowiązki wynikające z § 6?
§ 6 mówi, że posiadacze licencji windykacyjnej mają dopilnować, aby podczas prowadzenia windykacji spełnione były warunki z § 5. Mają też dopilnować, aby działalność była prowadzona zgodnie z §§ 8 do 12, aby nakazy (pålegg) wydane na podstawie § 30 ustęp trzeci były wykonywane oraz aby działalność była poza tym prowadzona zgodnie z prawem.
To szerokie obowiązki. Oznacza to, że posiadacz licencji odpowiada za więcej niż tylko formalności. Firma musi zapewnić dobrą praktykę windykacyjną (god inkassoskikk), prawidłowe zawiadomienie o windykacji (inkassovarsel), prawidłowe wezwanie do zapłaty (betalingsoppfordring), właściwą ocenę przed windykacją sądową (rettslig inndriving) i zgodne z prawem prowadzenie działalności.
Jeśli firma tego nie robi, w poważnych przypadkach może to doprowadzić do cofnięcia licencji. Może chodzić na przykład o systematyczne naruszanie dobrej praktyki windykacyjnej, niezgodne z prawem opłaty (gebyr), brak rozpatrywania sprzeciwów (innsigelse) albo niewykonywanie nakazów Norweskiego Urzędu Nadzoru Finansowego.
Co oznacza, że warunki nie są już spełnione?
Aby uzyskać licencję windykacyjną, firma musi spełniać warunki z § 5. Dotyczą one między innymi odpowiedniości, zaświadczenia o niekaralności (politiattest), faktycznego kierownika (faktisk leder), stałego miejsca prowadzenia działalności i zabezpieczenia.
Jeśli te warunki później przestaną być spełnione, licencję można cofnąć. Może się tak stać, jeśli faktyczny kierownik odejdzie, a nie zostanie ustanowiony nowy zatwierdzony kierownik. Może się tak stać, jeśli zabezpieczenie (sikkerhetsstillelse) przestanie istnieć. Może się tak stać, jeśli kierownictwo lub właściciele nie są już uznawani za odpowiednich. Może się tak też stać, jeśli firma nie prowadzi już działalności ze stałego miejsca w EOG, tam gdzie wymaga tego ustawa.
To logiczne. Jeśli firma otrzymała licencję tylko dlatego, że warunki były spełnione, nie może jej zachować, gdy warunki przestały istnieć.
Co oznacza system komisji odwoławczej?
§ 5 pozwala zawrzeć w licencji warunek, że firma ma przystąpić do systemu komisji odwoławczej (nemnd) zgodnie z § 22. System komisji odwoławczej daje dłużnikom (skyldner) możliwość złożenia skargi w sporach windykacyjnych.
Jeśli Norweski Urząd Nadzoru Finansowego postawił taki warunek, firma musi go przestrzegać. Jeśli firma nie przystąpi do systemu komisji odwoławczej w terminie, licencję można cofnąć na podstawie § 31 litera c.
Dzięki temu system skarg jest bardziej realny. Firma windykacyjna nie może po prostu zignorować warunku przystąpienia do komisji i jednocześnie bez ryzyka zachować licencji.
Co oznaczają „inne szczególne powody”?
Litera d to zawór bezpieczeństwa. Mówi, że licencję można cofnąć, jeśli istnieją inne szczególne powody.
Oznacza to, że ustawa nie próbuje wymienić absolutnie wszystkiego. Mogą wystąpić sytuacje, w których dalsze działanie firmy jest niewskazane, nawet jeśli nie pasują one idealnie do litery a, b lub c.
„Szczególne powody” oznaczają, że musi chodzić o coś więcej niż drobiazg. Musi to być powód o odpowiedniej wadze. Na przykład poważne okoliczności dotyczące działalności, zaufania, finansów, kierownictwa lub naruszeń przepisów.
Taki przepis daje Norweskiemu Urzędowi Nadzoru Finansowego elastyczność, ale też odpowiedzialność. Nie może on być stosowany arbitralnie. Musi istnieć konkretna i uzasadniona przyczyna.
Co się dzieje, gdy licencja zostanie cofnięta?
Firma traci wtedy prawo do prowadzenia działalności windykacyjnej, której dotyczy licencja. Może to mieć duże praktyczne skutki dla firmy, jej klientów i toczących się spraw.
Wierzyciele (fordringshaver), którzy korzystają z usług firmy, mogą musieć przenieść sprawy do innego windykatora (inkassator). Dłużnicy powinni otrzymać jasną informację, z kim mają się dalej kontaktować.
Jeśli otrzymasz żądanie zapłaty od firmy, która straciła licencję, zachowaj szczególną ostrożność. Poproś o dokumenty pokazujące, kto teraz zajmuje się roszczeniem, gdzie należy dokonać płatności i na jakiej podstawie działa nowy podmiot.
35
Przykłady
RaskKrav AS ma licencję windykacyjną. Z czasem Norweski Urząd Nadzoru Finansowego otrzymuje kilka spraw, które pokazują, że spółka wysyła wezwania do zapłaty bez rozpatrywania sprzeciwów. Dłużnicy, którzy udokumentowali zapłatę, mimo to otrzymują kolejne żądania. Firma otrzymuje nakaz zmiany praktyki, ale nie wprowadza rzeczywistych zmian. Może to stanowić naruszenie obowiązków wynikających z § 6. Jeśli sytuacja jest wystarczająco poważna, Norweski Urząd Nadzoru Finansowego może rozważyć cofnięcie licencji na podstawie § 31. Chodzi o to, czy dalsze działanie firmy na podstawie licencji jest niewskazane. W rezultacie licencja może zostać cofnięta. Firma traci wtedy prawo do prowadzenia działalności windykacyjnej na podstawie licencji.
Firma windykacyjna ma licencję, ponieważ ma zatwierdzonego faktycznego kierownika. Faktyczny kierownik odchodzi. Firma działa dalej, nie ustanawiając nowego kierownika, który spełnia wymogi. Warunki licencji mogą wtedy przestać być spełnione. Norweski Urząd Nadzoru Finansowego może wyznaczyć termin lub podjąć działania na podstawie § 30, ale jeśli sytuacja nie zostanie naprawiona, może znaleźć zastosowanie § 31. Pokazuje to, że licencja nie dotyczy tylko nazwy spółki. Dotyczy też tego, kto faktycznie kieruje działalnością windykacyjną.
Częste błędy
- Myślenie, że licencja windykacyjna obowiązuje bez względu na to, co robi firma
- Myślenie, że tylko czyny karalne mogą prowadzić do cofnięcia licencji
- Zapominanie, że naruszenie § 6 może wystarczyć, jeśli sytuacja jest poważna
- Niezrozumienie znaczenia warunku przystąpienia do systemu komisji odwoławczej
- Myślenie, że „inne szczególne powody” oznaczają, że Norweski Urząd Nadzoru Finansowego może zrobić cokolwiek
Co powinieneś zrobić?
Jeśli jesteś dłużnikiem i doświadczasz poważnych lub powtarzających się błędów ze strony firmy windykacyjnej (inkassobyrå), dokumentuj wszystko. Zachowuj listy, e-maile, potwierdzenia płatności i odpowiedzi.
Najpierw złóż pisemną skargę do firmy windykacyjnej. Jeśli sprawa dotyczy opłat, zawiadomień lub dobrej praktyki windykacyjnej, rozważ rozpatrzenie przez komisję (nemndsbehandling) zgodnie z § 22.
Jeśli sprawa wydaje się systematyczna lub poważna, właściwym adresatem może być Norweski Urząd Nadzoru Finansowego jako organ nadzoru. Opisz konkretnie, co się wydarzyło. Nie pisz tylko, że firma windykacyjna jest zła. Podaj daty, numery roszczeń, błędy i dokumenty.
Jeśli jesteś wierzycielem, obserwuj windykatora, z którego usług korzystasz. Sprawdź, czy firma ma licencję, zabezpieczenie i uporządkowane procedury. Firma windykacyjna, która straci licencję, może sprawić problemy także tobie.