§ 5. Wymagania wobec osób prowadzących windykację (inkasso)

Licencja windykacyjna (inkassobevilling) na stałe i zarobkowe dochodzenie wymagalnych roszczeń pieniężnych (forfalte pengekrav) na rzecz innych może zostać udzielona przedsiębiorstwu na wniosek, gdy: a. osoba lub osoby faktycznie kierujące działalnością windykacyjną (inkassovirksomhet) posiadają licencję windykacyjną zgodnie z ustępem drugim, b. członkowie zarządu, dyrektor zarządzający (daglig leder) i właściciel posiadający znaczny udział uznawani są za odpowiednich do prowadzenia przedsiębiorstwa zgodnie z ustawami, rozporządzeniami (forskrifter) i dobrą praktyką windykacyjną (god inkassoskikk), c. członkowie zarządu i dyrektor zarządzający przedstawili zaświadczenie o niekaralności, d. działalność windykacyjna prowadzona jest ze stałego miejsca prowadzenia działalności na terenie EOG, oraz e. przedsiębiorstwo złożyło zabezpieczenie, o którym mowa w § 29.

Licencja windykacyjna zgodnie z ustępem pierwszym literą a udzielana jest na wniosek osobom uznanym za odpowiednie do pełnienia funkcji faktycznego kierownika (faktisk leder) przedsiębiorstwa, które stale i zarobkowo dochodzi wymagalnych roszczeń pieniężnych na rzecz innych. Wnioskodawca musi przedstawić zaświadczenie o niekaralności i wykazać, że w ciągu ostatnich dziesięciu lat ma co najmniej trzy lata praktycznego doświadczenia w dochodzeniu należności (inndriving) z tytułu roszczeń pieniężnych (pengekrav). Do uznawania osób posiadających obywatelstwo państwa EOG lub Szwajcarii, które nabyły swoje kwalifikacje zawodowe lub uzyskały ich uznanie w innym państwie EOG lub w Szwajcarii, a także osób z państw trzecich objętych dyrektywą 2004/38/WE, stosuje się przepisy ustawy o kwalifikacjach zawodowych (yrkeskvalifikasjonsloven).

Licencja (bevilling) na stałe i zarobkowe nabywanie i dochodzenie wymagalnych roszczeń pieniężnych na własny rachunek może zostać udzielona przedsiębiorstwu na wniosek, gdy: a. członkowie zarządu, dyrektor zarządzający, faktyczny kierownik i właściciel posiadający znaczny udział uznawani są za odpowiednich do prowadzenia przedsiębiorstwa zgodnie z ustawami, rozporządzeniami i dobrą praktyką windykacyjną, b. członkowie zarządu, dyrektor zarządzający i faktyczny kierownik przedstawili zaświadczenie o niekaralności, oraz c. działalność windykacyjna prowadzona jest ze stałego miejsca prowadzenia działalności na terenie EOG.

W licencji udzielonej zgodnie z ustępem pierwszym i trzecim można określić warunki, w tym warunek, że przedsiębiorstwo ma być przyłączone do systemu komisji odwoławczej (nemnd), o którym mowa w § 22.

Przedsiębiorstwo informuje Norweski Urząd Nadzoru Finansowego (Finanstilsynet) o zmianie faktycznego kierownika, dyrektora zarządzającego i członków zarządu. Przedsiębiorstwo informuje również o nabyciu znacznego udziału w przedsiębiorstwie oraz o zwiększeniu takiego udziału według tych samych zasad, co w ustawie o pośrednictwie w obrocie nieruchomościami (eiendomsmeglingsloven) § 2-8 ustęp pierwszy zdanie drugie do czwartego i ustęp trzeci wraz z rozporządzeniami. Obowiązek informacyjny zgodnie z niniejszym ustępem realizowany jest w ramach pozostałych procedur sprawozdawczych według szczegółowych zasad ustalonych przez Norweski Urząd Nadzoru Finansowego. Zmianę faktycznego kierownika należy jednak zgłosić przed jej dokonaniem.

Zaświadczenie o niekaralności zgodnie z niniejszym paragrafem ma wykazywać wyłącznie adnotacje o sankcjach karnych za naruszenie ustawy z dnia 22 maja 1902 r. nr 10 Almindelig borgerlig Straffelov (powszechny kodeks karny) rozdziały 15, 18, 22, 24 do 28 i 31 oraz kodeksu karnego (straffeloven) §§ 202, 203, 206, 207, 221, 271 do 281, 288, 321, 322, 324, 325, 327 do 333, 335 do 338, 340 do 342, 344, 351, 352, 354, 361 do 365, 370 do 372, 374 do 376, 378 do 380, 382 do 394 i rozdziału 31, ustawy o windykacji, przepisów prawa konkurencji, prawa upadłościowego, prawa o rachunkowości, prawa spółek, prawa podatkowego i opłat publicznych oraz prawa papierów wartościowych. Naruszenia odnotowuje się zgodnie z ustawą o rejestrach policyjnych (politiregisterloven) § 41 pkt 1. Ponowna kontrola niekaralności może zostać przeprowadzona zgodnie z ustawą o rejestrach policyjnych § 43.

Król w Radzie Państwa (Kongen) może wydać uzupełniające rozporządzenia dotyczące warunków udzielania licencji windykacyjnej, w tym przepisy określające, jakie czyny karalne mają być odnotowywane w zaświadczeniu o niekaralności, oraz dotyczące postępowania z zaświadczeniem. W celu uzupełnienia przepisów ustawy o usługach (tjenesteloven) Król w Radzie Państwa może wydać rozporządzenie dotyczące rozpatrywania wniosków o licencję windykacyjną, w tym terminów i skutków prawnych przekroczenia terminu. Wyjątki od ustawy o usługach § 11 ustęp drugi mogą być ustanawiane wyłącznie wtedy, gdy jest to uzasadnione nadrzędnym interesem publicznym, w tym ochroną zasługujących na ochronę interesów osób prywatnych.