§ 30. Norweski Urząd Nadzoru Finansowego (Finanstilsynet) sprawuje nadzór nad działalnością windykacyjną (inkassovirksomhet)
Norweski Urząd Nadzoru Finansowego sprawuje nadzór (tilsyn) nad firmami windykacyjnymi działającymi na podstawie licencji windykacyjnej (inkassobevilling). Może przyznawać i cofać licencje (bevillinger), wydawać nakazy (pålegg) zmiany praktyki, a w poważnych przypadkach zakazać działalności windykacyjnej. To system kontroli, który ma zapewnić, że branża windykacyjna przestrzega prawa.
Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська
Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)
Nadzór nad działalnością windykacyjną prowadzoną na podstawie licencji windykacyjnej zgodnie z § 5 sprawuje Norweski Urząd Nadzoru Finansowego na podstawie ustawy o nadzorze finansowym (finanstilsynsloven).
Norweski Urząd Nadzoru Finansowego przyznaje i cofa licencje windykacyjne, por. §§ 5 i 31.
Norweski Urząd Nadzoru Finansowego może wydać windykatorom (inkassatorer) prowadzącym działalność windykacyjną na podstawie licencji zgodnie z § 5 nakaz zmiany praktyki, która stwarza ryzyko naruszenia niniejszej ustawy lub ustawy o Norweskim Urzędzie Nadzoru Finansowego. Norweski Urząd Nadzoru Finansowego może wydać właścicielowi posiadającemu znaczny udział w przedsiębiorstwie, które ma licencję zgodnie z § 5, nakaz naprawienia sytuacji, jeżeli nie jest on odpowiedni w rozumieniu § 5.
Norweski Urząd Nadzoru Finansowego może zakazać działalności windykacyjnej, jeżeli jeden lub więcej warunków określonych w § 4 oraz § 5 ustęp pierwszy, trzeci i czwarty nie jest spełnionych w odniesieniu do działalności windykacyjnej prowadzonej na podstawie licencji windykacyjnej zgodnie z § 5. Norweski Urząd Nadzoru Finansowego może zamiast tego wyznaczyć windykatorowi termin na spełnienie warunków.
Co to oznacza?
§ 30 dotyczy tego, kto pilnuje branży windykacyjnej. Odpowiedź brzmi: Norweski Urząd Nadzoru Finansowego. Sprawuje on nadzór nad działalnością windykacyjną prowadzoną na podstawie licencji windykacyjnej zgodnie z § 5.
Windykacja (inkasso) nie jest zwykłą, wolną działalnością, którą każdy może rozpocząć i wysyłać ludziom żądania zapłaty. Profesjonalna działalność windykacyjna zwykle wymaga licencji. Licencja oznacza zezwolenie publiczne. Norweski Urząd Nadzoru Finansowego wydaje takie zezwolenia, kontroluje przedsiębiorstwa i może interweniować, jeśli zasady nie są przestrzegane.
Jest to ważne, ponieważ firmy windykacyjne mają duży wpływ na finanse ludzi. Wysyłają żądania zapłaty, pobierają opłaty (gebyrer), przetwarzają dane osobowe, przyjmują pieniądze i mogą przyczyniać się do windykacji sądowej (rettslig inndriving). Jeśli firmy windykacyjne popełniają błędy, może to mieć poważne skutki zarówno dla dłużników (skyldnere), jak i dla wierzycieli (fordringshavere).
§ 30 daje Norweskiemu Urzędowi Nadzoru Finansowego kilka rodzajów uprawnień. Po pierwsze, sprawuje nadzór. Oznacza to, że kontroluje działalność. Po drugie, przyznaje licencje windykacyjne. Oznacza to, że decyduje, kto może prowadzić działalność. Po trzecie, może cofać licencje. Oznacza to, że przedsiębiorstwo może utracić prawo do prowadzenia windykacji. Po czwarte, może wydawać nakazy zmian. Oznacza to, że przedsiębiorstwo musi poprawić swoją praktykę. Po piąte, może zakazać działalności, jeśli warunki nie są spełnione.
Ten paragraf jest więc przepisem kontrolnym. Sprawia, że ustawa o windykacji nie jest tylko pięknymi słowami. Istnieje organ, który może zareagować, gdy przedsiębiorstwa nie działają prawidłowo.
Co oznacza nadzór?
Nadzór oznacza, że Norweski Urząd Nadzoru Finansowego może sprawdzać, czy firmy windykacyjne przestrzegają zasad. Może to dotyczyć licencji, kierownictwa, właścicieli, złożenia zabezpieczenia (sikkerhetsstillelse), środków klientów (klientmidler), procedur, zawiadomień, kosztów oraz dobrej praktyki windykacyjnej (god inkassoskikk).
Nadzór może odbywać się na różne sposoby. Norweski Urząd Nadzoru Finansowego może śledzić działalność poprzez sprawozdania, dokumentację, kontrole i sprawy, które do niego trafiają. Może też otrzymywać informacje od komisji odwoławczych (nemnder) zgodnie z § 24, gdy komisja stwierdziła naruszenie ustawy o windykacji.
Dla ciebie jako dłużnika nadzór oznacza, że firma windykacyjna nie odpowiada tylko przed samą sobą. Jeśli firma windykacyjna (inkassobyrå) stosuje złą praktykę, może to stać się sprawą nadzorczą. Nie oznacza to, że Norweski Urząd Nadzoru Finansowego musi rozstrzygnąć twoją indywidualną sprawę tak samo jak komisja odwoławcza lub sąd. Nadzór może jednak zająć się praktyką przedsiębiorstwa.
Nadzór jest ważny także dla wierzycieli. Jeśli przekazujesz należności do windykacji, musisz móc ufać, że windykator prawidłowo obsługuje roszczenia, przechowuje środki klientów oddzielnie i przekazuje dalej odzyskane pieniądze.
Norweski Urząd Nadzoru Finansowego przyznaje i cofa licencje
Ustęp drugi stanowi, że Norweski Urząd Nadzoru Finansowego przyznaje i cofa licencje windykacyjne. Wiąże się to z § 5 i § 31.
§ 5 określa, jakie warunki muszą być spełnione, aby otrzymać licencję. Chodzi m.in. o odpowiedniość, zaświadczenie o niekaralności (politiattest), faktycznego kierownika (faktisk leder), stałe miejsce prowadzenia działalności i zabezpieczenie. § 31 określa, kiedy licencję można cofnąć.
Oznacza to, że Norweski Urząd Nadzoru Finansowego kontroluje zarówno wejście na rynek, jak i wyjście z niego. Decyduje, kto może rozpocząć działalność, i może odebrać zezwolenie, jeśli działalność nie powinna być dalej prowadzona.
Jest to ważne, ponieważ licencja nie jest tylko papierem, który dostaje się raz i zachowuje bez względu na wszystko. Firma windykacyjna musi nadal spełniać wymagania. Jeśli zmieni się kierownictwo, zmienią się właściciele, zabezpieczenie przestanie istnieć lub działalność będzie prowadzona w sposób nieodpowiedzialny, może to mieć konsekwencje.
Nakaz zmiany praktyki
Ustęp trzeci daje Norweskiemu Urzędowi Nadzoru Finansowego prawo do wydania nakazu zmiany praktyki. Jest to silny i praktyczny środek.
Nakaz oznacza, że Norweski Urząd Nadzoru Finansowego mówi: „To musicie zmienić”. Może to dotyczyć praktyki, która stwarza ryzyko naruszenia ustawy o windykacji lub ustawy o nadzorze finansowym. Zwróć uwagę na słowo „ryzyko”. Norweski Urząd Nadzoru Finansowego nie musi czekać, aż wiele osób poniesie szkodę. Jeśli praktyka stwarza ryzyko naruszenia prawa, nadzór może interweniować.
Może to być na przykład procedura wysyłania wezwań do zapłaty (betalingsoppfordringer), naliczania opłat, rozpatrywania sprzeciwów (innsigelser), kontaktu z dłużnikami lub obsługi środków klientów. Jeśli praktyka jest zorganizowana tak, że łatwo o błędy, Norweski Urząd Nadzoru Finansowego może zażądać zmiany.
Nakaz może zostać wydany także właścicielowi posiadającemu znaczny udział, jeśli właściciel nie jest odpowiedni w rozumieniu § 5. Pokazuje to, że ustawa nie traktuje spółki jedynie jako pustej formy. Znaczenie może mieć to, kto jest właścicielem firmy windykacyjnej i kto ją kontroluje. Jeśli duży właściciel nie jest odpowiedni, Norweski Urząd Nadzoru Finansowego może zażądać naprawienia sytuacji.
Zakaz działalności windykacyjnej
Ustęp czwarty daje Norweskiemu Urzędowi Nadzoru Finansowego prawo do zakazania działalności windykacyjnej, jeśli warunki z § 4 i § 5 nie są spełnione. Jest to poważniejsze niż zwykły nakaz.
Zakaz oznacza, że działalność nie może być kontynuowana. Może to mieć zastosowanie, jeśli przedsiębiorstwo nie ma wymaganej licencji, nie spełnia wymagań dotyczących kierownictwa lub odpowiedniości, nie ma zabezpieczenia albo w inny sposób nie spełnia warunków ustawy.
Norweski Urząd Nadzoru Finansowego może też, zamiast od razu zakazać działalności, wyznaczyć windykatorowi termin na spełnienie warunków. Daje to możliwość naprawy. Jeśli błąd da się usunąć, przedsiębiorstwo może dostać czas na uporządkowanie sprawy.
Jeśli jednak błąd jest poważny lub przedsiębiorstwo się nie dostosuje, zakaz może okazać się konieczny. Chroni to dłużników, wierzycieli i zaufanie do systemu windykacji.
Co się dzieje, gdy Norweski Urząd Nadzoru Finansowego wyda nakaz?
Wtedy firma windykacyjna musi wykonać nakaz. Jeśli tego nie zrobi, sprawa może stać się poważniejsza. Niewykonanie nakazu może mieć znaczenie dla licencji i dalszego nadzoru.
Nakaz może mieć znaczenie także dla dłużników. Zgodnie z § 17 dłużnik może zostać zwolniony z kosztów, jeżeli windykator nie wykonał nakazu dotyczącego relacji z dłużnikami wydanego na podstawie § 30 ustęp trzeci.
Oznacza to, że § 30 nie dotyczy wyłącznie wewnętrznej kontroli między Norweskim Urzędem Nadzoru Finansowego a branżą windykacyjną. Może też wpływać na to, ile ty jako dłużnik musisz zapłacić.
Przykłady
Kari otrzymuje żądanie zapłaty w ramach windykacji od przedsiębiorstwa, o którym nigdy nie słyszała. Pismo wygląda nieprofesjonalnie, numer konta wygląda na prywatny i niewiele jest w nim informacji o tym, kto faktycznie jest właścicielem roszczenia. Kari sprawdza przedsiębiorstwo i nie znajduje jasnych informacji o licencji windykacyjnej. Nie płaci od razu. Zamiast tego prosi na piśmie o dokumentację roszczenia, informację, kto jest wierzycielem, oraz na jakiej podstawie przedsiębiorstwo prowadzi windykację. Jeśli przedsiębiorstwo prowadzi działalność windykacyjną bez spełnienia wymaganych warunków, może to być sprawa dla Norweskiego Urzędu Nadzoru Finansowego. Zgodnie z § 30 Norweski Urząd Nadzoru Finansowego może sprawować nadzór i interweniować wobec działalności, która nie spełnia wymagań. W efekcie Kari postępuje słusznie, zatrzymując się i prosząc o dokumentację. Prawdziwe żądanie windykacyjne powinno wytrzymać kontrolę.
Ola otrzymuje żądanie zapłaty od dużej firmy windykacyjnej. Zapłacił w terminie podanym w zawiadomieniu o windykacji (inkassovarsel), ale mimo to żąda się od niego wynagrodzenia windykacyjnego (inkassosalær). Wysyła potwierdzenie zapłaty. Firma windykacyjna nie odpowiada rzetelnie i nadal żąda wynagrodzenia. Ola składa skargę do komisji odwoławczej. Komisja uznaje, że firma windykacyjna naruszyła ustawę o windykacji. Zgodnie z § 24 stanowiska stwierdzające naruszenia przesyła się do Norweskiego Urzędu Nadzoru Finansowego. Jeśli Norweski Urząd Nadzoru Finansowego otrzyma więcej takich spraw dotyczących tej samej praktyki, § 30 może okazać się ważny. Nadzór może nakazać firmie windykacyjnej zmianę praktyki. Pomaga to nie tylko Oli, ale może też zapobiec temu, by kolejne osoby spotkały się z tym samym błędem.
Częste błędy
- Przekonanie, że każdy, kto wysyła żądanie zapłaty w ramach windykacji, automatycznie ma prawo prowadzić windykację
- Przekonanie, że Norweski Urząd Nadzoru Finansowego to to samo co komisja odwoławcza (klagenemnd)
- Niesprawdzenie, kto faktycznie wysłał żądanie
- Zapominanie, że licencję windykacyjną można cofnąć
- Przekonanie, że nadzór następuje dopiero wtedy, gdy ktoś poniósł dużą stratę
Co powinieneś zrobić?
Jeśli otrzymasz żądanie zapłaty w ramach windykacji, sprawdź, kto jest nadawcą. Zwróć uwagę na nazwę przedsiębiorstwa, numer organizacyjny i dane kontaktowe.
Jeśli coś wydaje się nie tak, poproś o dokumentację. Napisz krótko i spokojnie: „Proszę o dokumentację roszczenia oraz podstawy, na której możecie je dochodzić”.
Jeśli uważasz, że firma windykacyjna narusza prawo w twojej sprawie, najpierw złóż pisemną skargę do firmy windykacyjnej. Jeśli sprawa dotyczy sporu, w którym możesz złożyć skargę do komisji odwoławczej, skorzystaj z tej procedury.
Jeśli sprawa wygląda na niezgodną z prawem lub systematyczną praktykę windykacyjną, właściwym organem nadzoru może być Norweski Urząd Nadzoru Finansowego. Pamiętaj jednak, że nie musi on rozpatrywać twojego prywatnego sporu w taki sam sposób jak komisja odwoławcza.