§ 5-13. Wypowiedzenie umowy kredytowej (kredittavtale) przez klienta (kunde)

Klient może wypowiedzieć umowę kredytową w każdej chwili, bez zgody banku. Strony mogą uzgodnić okres wypowiedzenia. W przypadku konsumentów górna granica to jeden miesiąc, więc dłuższy okres zapisany w umowie nie wiąże konsumenta. Wypowiedzenie nie oznacza, że dług znika. Wyznacza ono koniec stosunku umownego, a następnie trzeba rozliczyć to, co pozostało do spłaty.

Do czasu spłaty kredytu płatności biegną jak dotychczas. Raty kapitałowe, odsetki i inne koszty stają się wymagalne w terminach określonych w umowie. Jeżeli strony nie uzgodniły późniejszego terminu wymagalności, pozostały dług spłaca się zgodnie z przepisami §§ 2-9 i 2-10. Zgodnie z § 2-9 odsetki i koszty nalicza się do dnia płatności włącznie, a klient może spłacić całość lub część kwoty przed uzgodnionym terminem. Bank nie może żądać pieniędzy, zanim wypowiedzenie zacznie obowiązywać.

Jeżeli kredyt ma stałe oprocentowanie, klient musi wziąć pod uwagę § 2-10. Jeżeli umowa tak stanowi, bank może żądać pokrycia straty, jaką ponosi w związku z wcześniejszą spłatą kredytu. Klient nie odpowiada jednak za więcej niż odsetki, które i tak zostałyby zapłacone. Jeżeli bank osiąga zysk dzięki wcześniejszej spłacie, klient ma otrzymać odpowiednie uznanie tej kwoty, pod warunkiem że bank ma prawo do pokrycia straty.

Klient ma też prawo do zwrotu proporcjonalnej części opłat i innych kosztów zapłaconych z góry za okres, który już nie biegnie. Przykład: klient zapłacił z góry opłatę okresową za cały okres i wypowiada umowę w połowie tego okresu. Wtedy może żądać zwrotu pieniędzy za czas po tym, jak wypowiedzenie zaczęło obowiązywać.

Odpowiednikiem tego przepisu jest § 5-14, dotyczący wypowiedzenia umowy przez bank. Klient może wypowiedzieć umowę z co najwyżej miesięcznym okresem wypowiedzenia, natomiast bank potrzebuje uzasadnionej przyczyny i musi dać konsumentowi co najmniej dwa miesiące. Przepis wiąże się także z § 5-9 o harmonogramie spłaty oraz z § 5-10, który zabrania bankowi pobierania opłat ponad to, co uzgodniono na piśmie. Do tego przepisu odsyłają § 3-8 (zakończenie umowy), § 3-52 (skutki rozwiązania umowy ze skutkiem natychmiastowym (heving) przez usługodawcę (tjenesteyter)) oraz § 5-14.