§ 5-10. Opłaty i wynagrodzenie przy umowach kredytowych

Kredytodawca nie może żądać opłaty ani innego wynagrodzenia ponad to, co uzgodniono z Tobą na piśmie. Ustęp pierwszy odsyła do § 3-1 ustęp piąty, który mówi, że usługodawca (tjenesteyter) nie może pobierać odrębnej zapłaty za wypełnianie obowiązków informacyjnych i obowiązków powiadamiania. Jeśli zostało to uzgodnione, może jednak pobierać rozsądne opłaty odpowiadające rzeczywistym kosztom za dodatkowe lub częstsze informacje albo za ich przekazywanie w inny sposób, niż wymaga ustawa.

Ustęp drugi wymienia trzy sytuacje, w których kredytodawca nie może pobierać opłaty. Pierwsza to wydanie projektu umowy kredytowej. Projekt wiąże się z prawem do niezobowiązującego otrzymania projektu umowy i informacji przed zawarciem umowy, o którym mowa w § 3-25. Druga to skorzystanie z prawa odstąpienia od umowy. Trzecia to wypowiedzenie umowy zgodnie z § 5-13 lub § 5-14.

W przypadku prawa odstąpienia od umowy jest zastrzeżenie. Kredytodawca może mimo to żądać odsetek i rekompensaty za kwoty zapłacone na rzecz państwa, których nie można odzyskać. Zgodnie z § 3-43 konsument (forbruker), który odstępuje od umowy, musi zwrócić kwotę kredytu wraz z narosłą nominalną stopą procentową (nominell rente) w ciągu 30 dni kalendarzowych od powiadomienia o odstąpieniu. Umowy o świadczenia dodatkowe związane z umową kredytową nie są wiążące. Przykład: konsument odstępuje od umowy kredytowej. Bank nie może pobrać opłaty za samo skorzystanie z prawa odstąpienia, ale może żądać odsetek i pokrycia wydatków zapłaconych na rzecz państwa.

Przepisy o wypowiedzeniu uzupełniają ten paragraf. Zgodnie z § 5-13 klient może wypowiedzieć umowę kredytową w każdej chwili, a okres wypowiedzenia dla konsumentów nie może przekraczać jednego miesiąca. Klient ma wtedy prawo do zwrotu proporcjonalnej części opłat i kosztów zapłaconych z góry, które mają być płacone na bieżąco. Wypowiedzenie przez samego kredytodawcę zgodnie z § 5-14 wymaga uzasadnionej przyczyny i co najmniej dwumiesięcznego okresu wypowiedzenia wobec konsumentów. Cena kredytu jest także ograniczona przez § 5-7 o lichwie (åger), a § 5-9 daje klientowi prawo do planu spłaty na żądanie.