§ 2-10. Strata i zysk przy wcześniejszej spłacie kredytu o stałym oprocentowaniu

Przepis dotyczy kredytu o stałym oprocentowaniu, czyli kredytu, w którym oprocentowanie jest ustalone na cały okres kredytowania lub jego część. Jeśli dłużnik spłaci kredyt wcześniej, wierzyciel może żądać pokrycia straty, jeżeli przewiduje to umowa. Górną granicą jest to, że dłużnik nie odpowiada za więcej niż odsetki, które w innym przypadku naliczałyby się do terminu wymagalności.

Istnieją trzy wyjątki, w których wierzyciel nie może żądać pokrycia straty. Pierwszy dotyczy sytuacji, gdy kwota zadłużenia wynosi 50 000 koron lub mniej. Drugi – gdy dłużnik nie został poinformowany o prawie wierzyciela do pokrycia straty, zob. § 3-25 litera g. Trzeci dotyczy sytuacji, gdy dłużnik zawiadomił o wcześniejszej spłacie przed upływem terminu na przyjęcie zmiany warunków kredytu i zapłaci najpóźniej cztery tygodnie po tym terminie. Po upływie terminu na przyjęcie dłużnik płaci odsetki rynkowe (odsetki według stawek rynkowych) od wykorzystanego kredytu.

Ustęp drugi zawiera zasadę odwrotną. Jeśli wierzyciel może żądać pokrycia straty, dłużnikowi należy w tym samym zakresie zaliczyć zysk, który wierzyciel osiąga dzięki wcześniejszej spłacie. Prawo to można wyłączyć w umowie, nawet gdy dłużnik jest konsumentem, ale konsument musi się o tym dowiedzieć przed zawarciem umowy. Ustęp trzeci pozwala rządowi wydać rozporządzenie o sposobie obliczania straty i zysku. Przykład: konsument z kredytem o stałym oprocentowaniu spłaca go wcześniej. Jeśli umowa przewiduje pokrycie straty i nie ma zastosowania żaden wyjątek, wierzyciel może żądać pokrycia straty, ale nigdy nie więcej niż odsetki, które w innym przypadku zostałyby zapłacone. Jeśli wierzyciel zyskuje na wcześniejszej spłacie, zysk powinien przypaść konsumentowi, chyba że w umowie to wyłączono.

§ 3-25 zawiera listę informacji, które należy przekazać przy zawieraniu umowy. Litera g dotyczy możliwości wcześniejszego zakończenia umowy i związanych z tym kosztów, z odesłaniem do § 2-10. Przepis opiera się na § 2-9, który stanowi, że odsetki, opłaty i koszty kredytu (kredittkostnader) płaci się do dnia płatności włącznie, z zastrzeżeniem § 2-10. Odsyłają do niego także § 5-13 o wypowiedzeniu umowy przez klienta, § 5-9 o obowiązku informacyjnym w trakcie trwania kredytu oraz § 5-5 o naruszeniu obowiązku oceny zdolności kredytowej (kredittvurdering) lub obowiązku odmowy udzielenia kredytu (avslagsplikt).