§ 5-12. Kredyt walutowy (valutalån): prawo do przewalutowania kredytu na inną walutę

Ustawa o umowach finansowych (Finansavtaleloven)·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 5-12. Kredyt walutowy

(1) Klient (kunde), który jest konsumentem, lub konsument, który spłaca kredyt zgodnie z przepisami o odpowiedzialności z tytułu poręczenia (kausjon), może żądać, aby kredyt, który w chwili zawarcia umowy był kredytem walutowym, został przewalutowany na
  1. walutę, w której klient uzyskiwał swój główny dochód lub posiadał majątek w chwili ostatniej oceny zdolności kredytowej (kredittvurdering)
  2. walutę używaną w państwie EOG, w którym klient mieszkał w chwili zawarcia umowy.
(2) Jeżeli nie uzgodniono inaczej, przy przewalutowaniu stosuje się zwykły kurs wymiany z dnia przewalutowania.
(3) W przypadku kredytu walutowego klient powinien zostać powiadomiony w formie pisemnego dokumentu, gdy należna kwota kredytu lub przyszłe raty w wyniku wahań kursu wymiany zmieniły się o więcej niż 20 procent w stosunku do kwoty kredytu lub rat, jakie obowiązywałyby, gdyby przyjęto kurs wymiany, zob. ustęp pierwszy i czwarty, z chwili zawarcia umowy. Powiadomienie powinno także zawierać informację o prawie do przewalutowania kredytu zgodnie z przepisami niniejszego paragrafu, a kredytodawca (kredittyter) powinien udzielić wystarczających wskazówek, aby klient mógł ograniczyć ryzyko związane z wahaniami kursu wymiany.
(4) Można uzgodnić, że w przypadku kredytu walutowego można skorzystać tylko z jednej z możliwości wymienionych w ustępie pierwszym.
(5) Prawo do przewalutowania kredytu walutowego przysługuje tylko wtedy, gdy prawo do przewalutowania kredytu walutowego zgodnie z przepisami niniejszego paragrafu nie zostało wcześniej wykorzystane, chyba że uzgodniono inaczej.
Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 5-12

Co to oznacza?

Kredyt walutowy to kredyt zaciągnięty w walucie obcej. Gdy kurs między walutami się waha, wahają się także zadłużenie i raty, które płacisz. Ten paragraf daje konsumentom prawo do przeliczenia kredytu na inną walutę. Prawo to przysługuje również konsumentowi, który spłaca dług dlatego, że udzielił poręczenia (zagwarantował spłatę cudzego kredytu).

Możesz wybrać jedną z dwóch walut. Pierwsza to waluta, w której uzyskiwałeś główny dochód lub posiadałeś majątek, gdy bank ostatnio oceniał Twoją zdolność do spłaty. Druga to waluta używana w państwie EOG, w którym mieszkałeś w chwili zawarcia umowy. Umowa może ograniczyć wybór tak, że dostępna jest tylko jedna z tych dwóch możliwości. Przeliczenie następuje po zwykłym kursie wymiany z dnia, w którym jest przeprowadzane, chyba że strony uzgodniły inaczej. Z prawa tego można skorzystać tylko raz, chyba że umowa stanowi inaczej.

Bank ma szczególny obowiązek powiadamiania. Jeżeli wahania kursu spowodowały, że pozostałe zadłużenie lub przyszłe raty zmieniły się o więcej niż 20 procent w porównaniu z kursem z chwili zawarcia umowy, bank musi wysłać pisemne powiadomienie. Powiadomienie powinno przypominać, że możesz przewalutować kredyt. Bank powinien także udzielić porad, dzięki którym ograniczysz ryzyko kursowe.

Przewalutowanie to nie to samo co wypowiedzenie umowy (oppsigelse) kredytu. Zgodnie z § 5-13 klient może w każdej chwili wypowiedzieć umowę kredytową (kredittavtale), a zgodnie z § 5-9 klient może poprosić o harmonogram spłaty. Paragrafy § 3-34 (informacje o umowach kredytowych) i § 8-2 (przepisy przejściowe) odsyłają do tego przepisu.

Przykład: Konsument ma kredyt w walucie obcej. Kurs zmienił się tak, że raty znacznie wzrosły, i bank wysyła powiadomienie. Konsument może wtedy zażądać przeliczenia kredytu i wybrać walutę, w której uzyskiwał główny dochód w chwili ostatniej oceny zdolności kredytowej. Jeżeli z prawa tego skorzystano już wcześniej, a strony nie uzgodniły inaczej, nie można z niego skorzystać ponownie.

Powiązane paragrafy
Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →