§ 4-33. Prawo regresu banku, gdy szkodę spowodował ktoś inny

Ten paragraf reguluje rozliczenia między uczestnikami łańcucha płatności po tym, jak klient (kunde) odzyskał swoje pieniądze. Jeżeli bank pokrył szkodę na podstawie § 4-28 lub § 4-32, a przyczyna leży po stronie innego banku lub pośrednika, bank może żądać zwrotu wydatku i naprawienia szkody od tego, kto ją spowodował.

Ustęp drugi dotyczy dostawców usługi inicjowania płatności. Jeżeli taki dostawca odpowiada za płatność, która nie została wykonana prawidłowo, musi niezwłocznie naprawić szkodę, gdy dostawca rachunku o to poprosi. Dotyczy to także szkody wynikającej z tego, że bank nie zastosował silnego uwierzytelniania klienta, oraz kwoty, którą dostawca rachunku musiał zwrócić na podstawie § 4-28 ustęp piąty. Ustęp trzeci mówi coś podobnego o silnym uwierzytelnianiu klienta: naprawienia szkody wynikającej z tego, że inny bank lub pośrednik go nie zastosował, może żądać bank, który pokrył szkodę.

Ustęp czwarty przewiduje dwa wyjątki od odpowiedzialności. Bank nie odpowiada za szkodę majątkową wynikającą z nadzwyczajnych okoliczności pozostających poza jego kontrolą, których nie mógł rozsądnie przewidzieć ani których skutków nie mógł rozsądnie uniknąć. Nie odpowiada też wtedy, gdy szkoda wynika z tego, że bank wiążą inne obowiązki wynikające z ustawy lub wydane na jej podstawie.

Ustęp piąty stanowi, że przepisy tego paragrafu nie odbierają bankowi prawa do regresu na podstawie § 2-16 ani prawa do odszkodowania na podstawie innych przepisów. Regres oznacza dochodzenie zwrotu poniesionego wydatku. Zgodnie z § 2-16 ten, kto wykonał cudze zobowiązanie pieniężne, może od razu żądać zwrotu wydatku od dłużnika (skyldner). Jeżeli kilka osób odpowiada solidarnie (od każdej można żądać całej kwoty), ten, kto zapłacił, może żądać zwrotu od pozostałych. Od tego przepisu można odstąpić w umowie, chyba że postanowiono inaczej.

Ten paragraf zamyka ciąg przepisów o odpowiedzialności. Odpowiedzialność banku za transakcje zainicjowane przez płatnika (betaler) wynika z § 4-28, a za transakcje zainicjowane przez odbiorcę – z § 4-29. Odpowiedzialność za nieautoryzowane transakcje reguluje § 4-30, a łagodzenie odpowiedzialności klienta – § 4-31. Zwrot środków, gdy klient kwestionuje swoją odpowiedzialność, reguluje § 4-32. Tytuły § 4-47 i § 8-2 pokazują, że przepisy o zakresie terytorialnym i przepisy przejściowe również dotyczą tego paragrafu.