§ 2-16. Regres: żądanie zwrotu tego, co zapłaciłeś za kogoś innego

Finansavtaleloven·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Kto spełnił zobowiązanie pieniężne za kogoś innego, może od razu żądać zwrotu wyłożonej kwoty.
Dłużnicy odpowiadający solidarnie mogą dochodzić zwrotu od siebie nawzajem, a brakujący udział rozkłada się na pozostałych.
Od tych zasad można odstąpić w umowie, chyba że postanowiono inaczej.

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 2-16. Regres

(1) Kto musiał lub miał prawo spełnić zobowiązanie pieniężne innego dłużnika (skyldner), może niezwłocznie dochodzić zwrotu swojego wydatku od dłużnika.

(2) Jeżeli kilku dłużników odpowiada solidarnie za zobowiązanie pieniężne i jeden z nich spełnił zobowiązanie, dłużnik ten może niezwłocznie dochodzić zwrotu swojego wydatku od współdłużników (samskyldnerne). Jeżeli nie uzyska zaspokojenia od jednego ze współdłużników, dłużnik może dochodzić od pozostałych współdłużników tego, co przypadałoby na każdego z nich zgodnie ze stosunkiem prawnym między nimi.

(3) Od postanowień niniejszego paragrafu można odstąpić w drodze umowy, chyba że szczególnie postanowiono inaczej.

Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 2-16

Co to oznacza?

Regres (regress) oznacza żądanie zwrotu tego, co zapłaciłeś za kogoś innego. Ustęp pierwszy daje osobie, która musiała lub miała prawo spełnić zobowiązanie pieniężne za kogoś innego, prawo do żądania od dłużnika pokrycia wyłożonej kwoty. Z roszczeniem można wystąpić od razu, bez czekania.

Ustęp drugi dotyczy kilku dłużników odpowiadających solidarnie, czyli takich, od których każdego można żądać całej kwoty. Jeśli jeden z nich zapłacił, może od razu żądać zwrotu od pozostałych. Jeśli osoba, która zapłaciła, nie uzyska pokrycia od jednego z nich, może żądać tej części od pozostałych współdłużników. Podział zależy od tego, co obowiązuje między nimi. Przykład: dwóch dłużników odpowiada solidarnie za to samo zobowiązanie, a jeden z nich płaci całość. Ten, kto zapłacił, może żądać zwrotu udziału drugiego dłużnika. Jeśli drugi dłużnik nie ma środków, tę część można rozłożyć na pozostałych.

Ustęp trzeci mówi, że od tych zasad można odstąpić w umowie, chyba że szczególnie postanowiono inaczej. Prawo regresu jest więc zasadą standardową, którą strony mogą same zmienić.

Ten paragraf zamyka rozdział 2. Blisko z nim związane są § 2-8, który unieważnia postanowienia odbierające konsumentowi (forbruker) prawo do zarzutów jako poręczycielowi (kausjonist) lub współdłużnikowi, oraz § 2-9 o spłacie kredytu. Do tego paragrafu odsyłają § 4-33 (prawo usługodawcy (tjenesteyter) do odszkodowania (erstatning) za wydatki itp.) oraz § 5-17 (odpowiedzialność za dług i ocena zdolności kredytowej (kredittvurdering)).

Powiązane paragrafy

Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →