§ 4-34. Zmiana rachunku płatniczego: obowiązek banku zapewnienia prostej procedury

Ustawa o umowach finansowych (Finansavtaleloven)·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 4-34. Zmiana rachunku płatniczego

(1) Dostawca usług płatniczych (betalingstjenesteyter) zapewnia klientowi (kunde), który jest konsumentem, dostęp do jasnej, szybkiej i bezpiecznej procedury zmiany rachunku płatniczego (betalingskonto), która jest prosta w użyciu dla konsumenta.
(2) Jeżeli jest to oczywiście korzystne dla konsumenta i nie prowadzi do dodatkowego obciążenia ani dłuższego czasu realizacji dla konsumenta, przekazujący i przyjmujący dostawca usług płatniczych mogą ustanowić rozwiązania dotyczące przeniesienia rachunku, które odbiegają od przepisów §§ 4-35 do 4-38.
(3) Przez przekazującego dostawcę usług płatniczych rozumie się dostawcę usług płatniczych, od którego przekazywane są informacje niezbędne do przeniesienia rachunku. Przez przyjmującego dostawcę usług płatniczych rozumie się dostawcę usług płatniczych, do którego przekazywane są informacje niezbędne do przeniesienia rachunku.
Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 4-34

Co to oznacza?

Ten paragraf otwiera przepisy o przeniesieniu rachunku. Dotyczy klientów, którzy są konsumentami. Bank musi zapewnić konsumentowi dostęp do procedury zmiany rachunku płatniczego, a procedura ta ma być jasna, szybka i bezpieczna. Musi też być prosta w użyciu. Szczegóły znajdują się w kolejnych paragrafach.

Ustęp drugi pozwala bankom na własne rozwiązania. Dotychczasowy i nowy bank mogą ustalić rozwiązania odbiegające od przepisów §§ 4-35 do 4-38. Warunkiem jest, aby takie rozwiązanie było oczywiście korzystne dla konsumenta. Nie może też powodować dla konsumenta dodatkowego obciążenia ani dłuższego czasu realizacji. Takie odstępstwa są więc dozwolone tylko wtedy, gdy są korzystniejsze dla konsumenta.

Ustęp trzeci wyjaśnia dwa pojęcia używane w całej serii przepisów. Przekazujący dostawca usług płatniczych to bank, z którego przenoszone są informacje, czyli dotychczasowy bank. Przyjmujący dostawca usług płatniczych to bank, do którego przenoszone są informacje, czyli nowy bank. Przykład: konsument chce przenieść swój rachunek. Dotychczasowy bank jest wtedy bankiem przekazującym, a nowy bank – przyjmującym.

Proces przebiega w ustalonej kolejności opisanej w następnych paragrafach. Zgodnie z § 4-35 konsument może udzielić nowemu bankowi upoważnienia do przeprowadzenia zmiany. Upoważnienie można ograniczyć, a data wybrana przez konsumenta, od której stałe zlecenia i polecenia zapłaty (direktebelastning) mają być realizowane w nowym banku, nie może przypadać wcześniej niż sześć dni roboczych (virkedag) po otrzymaniu przez nowy bank informacji od dotychczasowego banku. Nowy bank musi też przekazać konsumentowi pisemną kopię upoważnienia. Paragraf 4-36 zobowiązuje nowy bank do zwrócenia się do dotychczasowego banku o wykonanie jego zadań, a § 4-37 opisuje zadania dotychczasowego banku.

Zadania nowego banku określa § 4-38. Bank musi je wykonać w ciągu pięciu dni roboczych od otrzymania informacji od dotychczasowego banku. Zadania obowiązują tylko w zakresie, w jakim pozwalają na to upoważnienie i informacje. Opłaty związane z przeniesieniem rachunku reguluje osobny paragraf, § 4-41.

Powiązane paragrafy
Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →