§ 3-49. Odszkodowanie, gdy usługodawca narusza swoje obowiązki

Ten paragraf zawiera ustawową zasadę odszkodowania od usługodawcy. Usługodawca odpowiada za szkodę majątkową wynikającą z tego, że nie wykonał swoich obowiązków z § 3-1 ust. 1, o ile szkodę można było rozsądnie przewidzieć. Chodzi tu o ogólne wymagania ustawy wobec usługodawcy: ujawnianie własnych konfliktów interesów, uczciwe i rzetelne postępowanie oraz działanie zgodnie z zasadami profesjonalizmu.

Ustęp drugi i trzeci rozszerzają odpowiedzialność. Jeśli usługodawca korzysta z podwykonawcy, który zgodnie z umową ma pomagać w wykonaniu obowiązków, możesz jako klient pociągnąć do odpowiedzialności zarówno usługodawcę, jak i podwykonawcę za szkodę spowodowaną przez podwykonawcę. Jeśli ktoś bez umowy podaje się za usługodawcę lub jego przedstawiciela, usługodawca również może odpowiadać za Twoją szkodę. Nie dotyczy to sytuacji, gdy nie można było oczekiwać, że usługodawca będzie o tym wiedział, albo gdy próbował ostrzec klientów za pomocą rozsądnych środków.

Ustęp czwarty określa, ile można żądać. Odszkodowanie ma pokryć szkodę majątkową, którą klient faktycznie poniósł. Ustawa o odszkodowaniach działa jako korektor: odszkodowanie może zostać obniżone lub odpaść, jeśli klient sam przyczynił się do szkody lub jej nie ograniczył. Bierze się wtedy pod uwagę zachowanie, jego znaczenie dla szkody, rozmiar szkody i pozostałe okoliczności. Odszkodowanie może też zostać złagodzone (obniżone), gdy odpowiedzialność wydaje się nadmiernie uciążliwa, m.in. z uwagi na rozmiar szkody, możliwości finansowe odpowiedzialnego i to, czy istnieje ubezpieczenie. Ustęp czwarty odsyła ponadto „jednak” do § 5-5, paragrafu zatytułowanego Naruszenie obowiązku oceny zdolności kredytowej (kredittvurdering) lub obowiązku odmowy udzielenia kredytu (avslagsplikt).

Powiązania w rozdziale: § 3-46 stanowi, że naruszenie obowiązków usługodawcy może uzasadniać zarówno odstąpienie od umowy (heving) na podstawie § 3-48, jak i odszkodowanie na podstawie tego paragrafu, ale nie w przypadku naruszeń wynikających z okoliczności po stronie klienta lub innych okoliczności, za które usługodawca nie odpowiada. § 3-47 wymaga, aby klient złożył reklamację w rozsądnym terminie, a w przypadku konsumenta (forbruker) nigdy krótszym niż dwa miesiące. § 3-50 zwalnia z odpowiedzialności w przypadku nadzwyczajnych okoliczności pozostających poza kontrolą usługodawcy. § 3-53 wymaga, aby usługodawca miał procedury rozpatrywania skarg. § 3-51 i § 3-52 dotyczą prawa usługodawcy do odstąpienia od umowy i jego skutków.

Przykład: usługodawca postępuje nieuczciwie wobec klienta i tym samym narusza swoje ogólne obowiązki. Klient ponosi szkodę majątkową, którą usługodawca mógł rozsądnie przewidzieć. Usługodawca odpowiada wtedy za tę szkodę. Gdyby klient sam zaniechał ograniczenia szkody, odszkodowanie mogłoby zostać obniżone.