§ 3-46. Sankcje za naruszenie umowy finansowej

Ustawa o umowach finansowych (finansavtaleloven)·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Naruszenie § 3-1 ust. 1 daje prawo do odstąpienia od umowy (heving) i odszkodowania (erstatning), z wyjątkiem okoliczności, za które usługodawca (tjenesteyter) nie odpowiada.
Naruszenie obowiązku informacyjnego ma znaczenie tylko wtedy, gdy wpłynęło na umowę.
Usługodawca nie może uzależnić odstąpienia od umowy ani wymagalności należności od naruszenia innej umowy.
Inne roszczenia wynikające z ogólnych przepisów pozostają w mocy.

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 3-46. Sankcje za naruszenie umowy

(1) Jeżeli usługodawca naruszył obowiązki wynikające z § 3-1 ust. 1, można odstąpić od umowy zgodnie z przepisami § 3-48 i żądać odszkodowania zgodnie z § 3-49. Nie dotyczy to jednak naruszenia obowiązków spowodowanego okolicznościami leżącymi po stronie klienta (kunde) lub innymi okolicznościami, za które usługodawca nie ponosi odpowiedzialności.

(2) W przypadku naruszenia obowiązku informacyjnego usługodawcy ust. 1 zdanie pierwsze ma zastosowanie tylko wtedy, gdy należy przyjąć, że naruszenie miało wpływ na umowę. Klient nie może też powoływać się jako na naruszenie obowiązku informacyjnego na coś, co znał lub musiał znać w chwili zawarcia umowy.

(3) Jeżeli klient przed zawarciem umowy został zapoznany z najważniejszymi cechami usługi, a następnie bez uzasadnionej przyczyny nie zastosował się do wezwania usługodawcy do zapoznania się z informacjami, które klient otrzymuje od usługodawcy, klient nie może powoływać się jako na naruszenie umowy na coś, o czym powinien był się dowiedzieć, stosując się do wezwania. Dotyczy to jednak tylko sytuacji, w której usługodawca przekazał informacje zgodnie z wymogami wynikającymi z ustawy, rozporządzenia (forskrift) lub umowy.

(4) Jeżeli klient naruszył umowę, usługodawca może od niej odstąpić na warunkach wynikających z § 3-51. Usługodawca nie może zastrzec wobec klienta prawa do odstąpienia od umowy lub jej wypowiedzenia ani do uznania roszczenia pieniężnego z umowy za wymagalne z tego powodu, że klient naruszył inną umowę lub inne roszczenie pieniężne.

(5) Niniejszy paragraf nie ogranicza roszczeń, które strony umowy mogą dochodzić na podstawie innych obowiązujących przepisów. Paragraf nie ogranicza też obowiązku usługodawcy do usunięcia wad lub podjęcia innych działań w celu wypełnienia swoich obowiązków wynikających z § 3-1.

Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 3-46

Co to oznacza?

Paragraf określa, co może zrobić klient, gdy usługodawca narusza swoje obowiązki, i co może zrobić usługodawca, gdy umowę narusza klient. Naruszenie ogólnego obowiązku należytej staranności z § 3-1 ust. 1 może dać klientowi prawo do odstąpienia od umowy na podstawie § 3-48 i żądania odszkodowania na podstawie § 3-49. Wyjątkiem są naruszenia spowodowane przez samego klienta lub okoliczności, za które usługodawca nie odpowiada. § 3-1 ust. 1 wymaga m.in., aby usługodawca działał uczciwie, rzetelnie, profesjonalnie i zgodnie z zasadami fachowymi.

Przy naruszeniu obowiązku informacyjnego próg jest wyższy. Sankcja następuje tylko wtedy, gdy należy przyjąć, że naruszenie wpłynęło na umowę. Klient nie może też powoływać się na braki w informacjach, które znał lub powinien był znać w chwili zawarcia umowy. Jeśli klient poznał najważniejsze cechy usługi i bez ważnego powodu zignorował wezwanie do zapoznania się z informacjami, nie może później składać skarg na to, co ujawniłoby zastosowanie się do wezwania. Warunkiem jest, aby usługodawca przekazał informacje tak, jak wymaga tego ustawa lub umowa.

Usługodawca może odstąpić od umowy, gdy klient ją narusza, na warunkach określonych w § 3-51. Ustawa zakazuje jednak tzw. naruszenia krzyżowego: usługodawca nie może zastrzec sobie prawa do odstąpienia od umowy lub jej wypowiedzenia ani uznać roszczenia pieniężnego za wymagalne dlatego, że klient naruszył inną umowę lub inne roszczenie. Przykład z użyciem ról z ustawy: klient nie wywiązał się z innego roszczenia pieniężnego. Usługodawca nie może wykorzystać tego jako powodu do odstąpienia od zupełnie innej umowy z klientem.

Paragraf nie odbiera stronom innych roszczeń wynikających z ogólnych przepisów. Usługodawca nadal musi usuwać błędy i podejmować inne działania, aby wypełnić swoje obowiązki wynikające z § 3-1. Prawo klienta do odstąpienia od umowy reguluje bliżej § 3-48, odszkodowanie § 3-49, reklamację (reklamasjon) § 3-47, a zwolnienie z odpowiedzialności w nadzwyczajnych okolicznościach § 3-50.

Powiązane paragrafy

Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →