§ 3-47. Termin na reklamację, gdy usługodawca popełnił błąd
Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська
W skrócie
- Klient (kunde) musi zgłosić naruszenie umowy w rozsądnym terminie od chwili, gdy wykrył błąd lub powinien był go wykryć.
- W przypadku konsumentów (forbruker) termin ten nigdy nie może być krótszy niż dwa miesiące.
- Zbyt późne zgłoszenie może oznaczać utratę roszczenia, chyba że usługodawca (tjenesteyter) dopuścił się rażącego niedbalstwa (grov uaktsomhet) lub działał nieuczciwie.
Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)
§ 3-47. Reklamacja w przypadku naruszenia umowy przez usługodawcę
Co to oznacza?
Ten paragraf określa termin, w jakim klient musi zgłosić błąd popełniony przez usługodawcę. Klient musi zgłosić naruszenie umowy (to, że usługa nie została wykonana tak, jak powinna) w rozsądnym terminie od chwili, gdy błąd został wykryty lub powinien był zostać wykryty. Szczególne przepisy o reklamacji (reklamasjon) zawarte w innych przepisach mogą mieć pierwszeństwo. Jeżeli klient jest konsumentem, termin nigdy nie może być krótszy niż dwa miesiące od chwili wykrycia błędu.
Zbyt długie zwlekanie ma poważne skutki. Jeżeli klient nie złoży reklamacji na czas, traci prawo do dochodzenia czegokolwiek z tytułu naruszenia umowy. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy usługodawca działał z rażącym niedbalstwem albo w inny sposób nieuczciwie i sprzecznie z dobrą wiarą. Roszczenia mogą też wygasnąć zgodnie z przepisami ustawy o przedawnieniu. Ustęp trzeci rozszerza te zasady na roszczenia wobec osoby trzeciej, gdy klient zgodnie z ustawą może dochodzić roszczeń od kogoś innego z tytułu naruszenia obowiązków usługodawcy.
Reklamacja wiąże się z sankcjami. § 3-46 stanowi, że naruszenie obowiązków usługodawcy może dawać prawo do odstąpienia od umowy (heving) zgodnie z § 3-48 oraz do odszkodowania (erstatning) zgodnie z § 3-49. Klient może odstąpić od umowy w przypadku istotnego naruszenia umowy (vesentlig mislighold), a usługodawca odpowiada za stratę finansową, którą można było przewidzieć. Termin z § 3-47 obowiązuje dodatkowo: kto zwleka zbyt długo, ryzykuje utratę roszczenia. § 3-50 zwalnia usługodawcę z odpowiedzialności w przypadku nadzwyczajnych okoliczności, na które nie ma on wpływu.
§ 3-51 dotyczy z kolei prawa usługodawcy do odstąpienia od umowy: usługodawca może odstąpić od umowy w przypadku istotnego naruszenia umowy przez klienta, na przykład gdy klient świadomie zataił lub sfałszował informacje, które były warunkiem złożenia oferty, albo w przypadku upadłości klienta. Ten paragraf nosi tytuł „Prawo usługodawcy do odstąpienia od umowy. Reklamacja” i odsyła do niniejszego przepisu.
Przykład: konsument odkrywa, że usługodawca popełnił błąd. Konsument ma wtedy co najmniej dwa miesiące od wykrycia błędu na jego zgłoszenie. Jeżeli konsument zgłosi błąd dopiero po upływie terminu, roszczenie może przepaść, chyba że usługodawca działał z rażącym niedbalstwem lub nieuczciwie. Przepisy o prawie odstąpienia od umowy (angrerett) w § 3-43 do § 3-45 dotyczą czegoś innego: regulują przebieg sytuacji, w której klient korzysta z prawa odstąpienia od umowy, a nie naruszenia umowy.
- § 3-46Sankcje za naruszenie umów finansowych
- § 3-48Prawo klienta do odstąpienia od umowy w przypadku jej naruszenia
- § 3-49Odszkodowanie, gdy usługodawca narusza swoje obowiązki
- § 3-50Kiedy usługodawca nie ponosi odpowiedzialności odszkodowawczej
- § 3-51Prawo usługodawcy do odstąpienia od umowy