§ 3-1. Ogólne obowiązki usługodawcy (tjenesteyter) wobec klienta (kunde)

Ten paragraf zawiera ogólne wymagania ustawy wobec usługodawcy, na przykład banku. Usługodawca musi brać pod uwagę własne konflikty interesów, działać uczciwie i profesjonalnie oraz wykonywać swoją pracę z należytą starannością zawodową, tak aby jak najlepiej służyć klientom i rynkowi.

Ustęp drugi dotyczy tego, jak usługodawca się z Tobą komunikuje. Musi używać uzgodnionej formy komunikacji i uzgodnionego języka. Musisz otrzymać wystarczająco dużo informacji, aby zrozumieć, ocenić i porównać oferty. Informacje muszą być jasne i nie mogą wprowadzać w błąd, a ceny podaje się w koronach norweskich, chyba że strony uzgodniły inną walutę.

Ustęp trzeci dotyczy okresu przed zawarciem umowy. Usługodawca musi ustalić, czego potrzebujesz i czego oczekujesz, między innymi pytając o Twoją sytuację finansową, jeśli ma to znaczenie. To, jak wiele pytań zada, zależy od tego, jak skomplikowany jest produkt i jakiego rodzaju klientem jesteś. Oferty i rekomendacje muszą pasować do Twoich potrzeb, a usługodawca musi w razie potrzeby Ci doradzić. Osobistą rekomendację musisz otrzymać w dokumencie pisemnym – co to oznacza, wyjaśnia § 3-2 ustęp czwarty. Bez uzasadnionego powodu nie możesz otrzymać gorszych warunków niż podobni klienci. Na koniec usługodawca musi upewnić się, że zrozumiałeś najważniejsze informacje i ostrzeżenia o ryzyku.

Ustęp czwarty wymaga, aby doradcy mieli wystarczającą wiedzę o swoich obowiązkach. Ustęp piąty mówi, że usługodawca co do zasady nie może pobierać opłat za wypełnianie obowiązków informacyjnych i obowiązków powiadamiania. Jeśli jednak zostało to uzgodnione, może pobierać rozsądne opłaty za dodatkowe lub częstsze informacje albo za przekazywanie ich w inny sposób, niż wymaga ustawa. Opłata musi odpowiadać rzeczywistym kosztom. Ustęp szósty wyłącza z ustępów od drugiego do piątego usługi podlegające ustawie o obrocie papierami wartościowymi, ustawie o funduszach inwestycyjnych lub ustawie o finansowaniu społecznościowym. Ustęp siódmy pozwala rządowi wydawać uzupełniające przepisy w drodze rozporządzenia.

Ten paragraf jest podstawowym wymaganiem, na którym opierają się inne przepisy. § 3-2 mówi, że wiadomości elektroniczne muszą być wysyłane w bezpieczny sposób, a „pisemnie” oznacza, że użyto znaków pisma. § 3-3 wymaga, aby ogólne warunki były łatwo dostępne na stronach internetowych i w punktach sprzedaży. W kwestii dowodów: § 3-5 nakłada ciężar dowodu (bevisbyrde) na stronę, która ma najlepszą możliwość zabezpieczenia dowodów, a § 3-7 nakłada go na dostawcę usług płatniczych (betalingstjenesteyter), gdy klient zaprzecza, że zatwierdził płatność. § 3-9 wymaga, aby umowa o usługę finansową była co do zasady zawierana w formie dokumentu pisemnego.