§ 32. Odszkodowanie za straty spowodowane wadami imprezy turystycznej

Podróżny może żądać odszkodowania za straty spowodowane wadą imprezy turystycznej. Odszkodowanie musi być odpowiednie i musi zostać wypłacone bez zbędnej zwłoki. Jest to odrębne roszczenie, niezależne od obniżki ceny (prisavslag) z § 31, a oba roszczenia obejmują różne rzeczy: obniżka ceny wynika z samej wady, a odszkodowanie dotyczy straty, jaką poniósł podróżny.

Organizator jest zwolniony z odpowiedzialności odszkodowawczej (erstatningsansvar) w dwóch sytuacjach. Pierwsza: organizator może udokumentować (udowodnić), że wada wynika z „nieuniknionych i nadzwyczajnych okoliczności”. Druga: wadę spowodowała osoba trzecia niezwiązana z wykonywaniem usług turystycznych i nie można było jej ani przewidzieć, ani uniknąć. W pierwszym przypadku ciężar dowodu (bevisbyrde), czyli obowiązek udowodnienia, spoczywa na organizatorze. Z powodu obu tych wyjątków podróżny może zostać bez odszkodowania, nawet jeśli wada rzeczywiście wystąpiła.

Przykład: Podróżny ponosi dodatkowe wydatki, ponieważ uzgodniona usługa nie została wykonana. Jeśli organizator nie udokumentuje żadnego z dwóch wyjątków, podróżny ma prawo do odszkodowania za te wydatki. Jeśli natomiast organizator udowodni, że przyczyną były „nieuniknione i nadzwyczajne okoliczności”, roszczenie wygasa.

Z roszczeniem o odszkodowanie wiąże się kilka sąsiednich paragrafów. § 33 przenosi na organizatora ograniczenia odszkodowania wynikające z prawa przewozowego, a § 34 stanowi, że obniżka ceny i odszkodowanie nie odbierają praw wynikających z przepisów prawa przewozowego (transportrettslig lovgivning). Jeśli transport powrotny (hjemtransport) jest niemożliwy z powodu nadzwyczajnych okoliczności, organizator musi pokryć koszty niezbędnego noclegu przez maksymalnie trzy noce zgodnie z § 35. Organizator ma ponadto obowiązek pomóc podróżnym w trudnej sytuacji zgodnie z § 36. Usługi alternatywne i odstąpienie od umowy (heving) regulują § 28 i § 29, a transport powrotny reguluje § 30.