§ 18. Informacje od rzemieślnika (håndverker) a wada (mangel)

Ten paragraf rozszerza to, co uznaje się za wadę. Nawet jeśli praca została wykonana prawidłowo, może występować wada, jeśli rezultat nie zgadza się z informacjami podanymi o właściwościach lub użyteczności usługi. Chodzi o informacje, które mają znaczenie dla tego, czy usługa jest dobra i odpowiednia do celu konsumenta (forbruker).

Ustawa uwzględnia informacje z kilku źródeł. Po pierwsze, informacje podane przez samego usługodawcę lub kogoś w jego imieniu przy zawieraniu umowy albo w marketingu. Po drugie, informacje od innych osób, które działają jako dostawca materiałów lub wcześniejsze ogniwo w łańcuchu sprzedaży. Przykład: usługodawca obiecuje w reklamie, że rezultat będzie miał określoną właściwość, a rezultat jej nie ma. Wtedy może występować wada, nawet jeśli poza tym praca została wykonana porządnie.

Są dwa ograniczenia. Informacja nie może zostać w porę sprostowana w jasny sposób. Jeśli usługodawca wyraźnie ją skorygował przed zawarciem umowy, podstawa odpada. Ponadto musi dać się przyjąć, że informacja rzeczywiście wpłynęła na decyzję konsumenta o zawarciu umowy. Informacja, do której nikt nie przywiązywał wagi, nie oznacza wady.

Ten paragraf jest jednym z kilku przepisów określających, kiedy występuje wada. Podstawowa zasada znajduje się w § 17, a § 19 dotyczy sytuacji odwrotnej, czyli informacji, których nie podano. § 20 określa moment, według którego ocenia się wadę. Jeśli konsument chce powołać się na wadę, roszczenia zebrano w § 21, reklamację (reklamasjon) w § 22, a usunięcie wady (retting) w § 24. Odpowiedzialność wcześniejszych ogniw, takich jak dostawca materiałów, reguluje § 27, który odsyła do tego paragrafu.