§ 20. Kiedy ocenia się wadę i co z późniejszymi usterkami?

Ten paragraf określa, która chwila się liczy, gdy trzeba ocenić, czy usługa jest wadliwa. Punktem wyjścia jest sytuacja w chwili, gdy zlecenie należy uznać za zakończone. Jeśli usługodawca ma rzecz u siebie, na przykład do naprawy, zlecenie nie jest zakończone, dopóki konsument jej nie odbierze.

Jeśli praca została wykonana, ale konsument z własnych powodów nie może odebrać jej rezultatu na czas, liczy się data, w której zlecenie powinno było zostać zakończone. Konsument nie może więc przesunąć tej chwili na później. Wyjątek dotyczy przypadkowych zdarzeń, które dotkną rzecz, gdy jest u usługodawcy, i które nie wynikają z właściwości samej rzeczy. Do takich zdarzeń ta zasada nie ma zastosowania.

Usterka, która pojawi się dopiero później, również może być wadą. Dotyczy to sytuacji, gdy usterka wynika z naruszenia umowy przez usługodawcę. Dotyczy to też sytuacji, gdy usługodawca udzielił gwarancji lub w inny sposób przyjął odpowiedzialność za to, jak rezultat utrzyma się przez określony okres, a usterka pojawi się w tym okresie. Przykład: usługodawca obiecuje odpowiadać za rezultat przez pewien czas, a usterka pojawia się w tym czasie. Usterka jest wtedy uznawana za wadę, nawet jeśli zlecenie zakończono dawno wcześniej.

Ten paragraf jest częścią przepisów o wadach. § 17 określa, kiedy występuje wada, a § 18 i § 19 rozszerzają to pojęcie o informacje. Jeśli konsument ma wadę spełniającą te warunki, roszczenia wynikają z § 21. Terminy (frist) na zgłoszenie są w § 22, a usunięcie wady (retting) i obniżka ceny (prisavslag) są w § 24 i § 25. § 35, dotyczący zapłaty w razie przypadkowego zdarzenia, odsyła do tego paragrafu.