§ 3-31. Informacje o bezpieczeństwie i odpowiedzialności przy usługach płatniczych (betalingstjenester)

Ten przepis mówi, że klient musi otrzymać informacje o bezpieczeństwie i odpowiedzialności, gdy zawiera umowę o usługi płatnicze. Klient powinien wiedzieć, czego się od niego oczekuje w zakresie ochrony instrumentu płatniczego, w jaki sposób usługodawca (tjenesteyter) powiadamia go w razie podejrzenia oszustwa, kiedy instrument może zostać zablokowany i za jaką kwotę klient może sam odpowiadać przy transakcjach, których nie zatwierdził. Klient powinien też wiedzieć, jak i jak szybko trzeba zgłosić błędy oraz za co odpowiada usługodawca.

To, co musi zrobić klient, określa § 4-23. Klient ma korzystać z instrumentu płatniczego zgodnie z warunkami i podejmować rozsądne działania, aby chronić dane zabezpieczające, na przykład kod. Wydawca ze swojej strony ma poinformować, jak zgłaszać utratę lub nadużycie, zapewnić możliwość przyjmowania zgłoszeń o każdej porze, wstrzymać dalsze korzystanie z instrumentu natychmiast po otrzymaniu zgłoszenia oraz potwierdzić zgłoszenie tak, aby klient mógł je udokumentować przez co najmniej 18 miesięcy.

Terminy zgłoszeń określa § 4-24. Klient musi zgłosić sprawę bez zbędnej zwłoki, gdy odkryje utratę, kradzież lub nieuprawnione użycie instrumentu płatniczego. Aby móc żądać skorygowania niezatwierdzonej lub błędnej transakcji, usługodawca musi zostać powiadomiony bez zbędnej zwłoki i najpóźniej 13 miesięcy po obciążeniu rachunku. Termin 13 miesięcy nie obowiązuje, jeśli usługodawca nie przekazał klientowi informacji o transakcji zgodnie z przepisami rozdziału 3 i 4. Zgodnie z § 4-45 usługodawca może zastrzec w umowie prawo do zablokowania instrumentu, gdy wymaga tego bezpieczeństwo lub w razie podejrzenia oszustwa, a klient co do zasady musi zostać powiadomiony przed blokadą.

Odpowiedzialność za błędy i nadużycia jest rozdzielona między kilka przepisów. Zgodnie z § 4-32 usługodawca musi zwrócić kwotę do końca następnego dnia roboczego (virkedag), gdy klient kwestionuje odpowiedzialność za niezatwierdzoną transakcję i zgłosił ją w terminie – z wyjątkiem udziału własnego oraz przypadków, w których usługodawca ma uzasadnione podejrzenie oszustwa i w ciągu czterech tygodni wnosi pozew lub sprawę do organu rozpatrywania skarg (klageorgan). Przy poleceniu zapłaty (gdy odbiorca płatności (betalingsmottaker) sam pobiera kwotę) płatnik (betaler) może żądać zwrotu wcześniej zatwierdzonej transakcji najpóźniej osiem tygodni po obciążeniu rachunku, chyba że uzgodniono inaczej, a usługodawca musi zapłacić w ciągu dziesięciu dni (§ 4-27). To, kto odpowiada za prawidłowe wykonanie transakcji, zależy od tego, czy zainicjował ją płatnik, czy odbiorca (§ 4-28 i § 4-29).