§ 4-27. Prawo do zwrotu pieniędzy pobranych przez odbiorcę (polecenie zapłaty)

Finansavtaleloven·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Płatnik (betaler) może otrzymać zwrot kwoty i utraconych odsetek, jeśli nie zatwierdził dokładnej kwoty, a była ona wyższa, niż mógł się spodziewać.
W pozostałych przypadkach można żądać zwrotu zatwierdzonej płatności zainicjowanej przez odbiorcę w ciągu ośmiu tygodni, a bank ma dziesięć dni na dokonanie zwrotu.
Umowa rachunku (kontoavtale) może wyłączyć zwrot, jeśli zgoda została udzielona bezpośrednio bankowi, a informacja z wyprzedzeniem została przekazana co najmniej cztery tygodnie przed terminem płatności.

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 4-27. Prawo płatnika do zwrotu w przypadku poleceń zapłaty

(1) Dostawca usług płatniczych (betalingstjenesteyter) płatnika zwraca pełną kwotę transakcji płatniczej (betalingstransaksjon) oraz utracone odsetki, jeżeli transakcja płatnicza została zainicjowana przez odbiorcę płatności (betalingsmottaker) lub za jego pośrednictwem, a płatnik może wykazać, że

płatnik nie zatwierdził dokładnej kwoty transakcji płatniczej, zob. § 4-2, oraz
kwota przekroczyła kwotę, jakiej płatnik mógł rozsądnie oczekiwać, biorąc pod uwagę swój dotychczasowy sposób korzystania z rachunku, warunki umowy rachunku oraz pozostałe okoliczności.

Na zmiany kursu walutowego nie można się powoływać na podstawie litery b, jeżeli kurs został obliczony na podstawie uzgodnionego referencyjnego kursu walutowego, zob. § 3-15.

(2) O ile nie uzgodniono warunków, o których mowa w ustępie trzecim, płatnik może żądać zwrotu wcześniej zatwierdzonej transakcji płatniczej zainicjowanej przez odbiorcę płatności. Żądanie zwrotu należy zgłosić dostawcy usług płatniczych płatnika najpóźniej w ciągu ośmiu tygodni od dnia obciążenia. Dostawca usług płatniczych płatnika zwraca pełną kwotę oraz utracone odsetki w ciągu dziesięciu dni od otrzymania żądania.

(3) W umowie rachunku płatnik i dostawca usług płatniczych płatnika mogą uzgodnić warunki, zgodnie z którymi płatnik nie ma prawa do zwrotu, jeżeli zgoda na wykonanie transakcji płatniczej została udzielona bezpośrednio dostawcy usług płatniczych płatnika oraz, w stosownych przypadkach, informacja o przyszłej transakcji płatniczej została przekazana płatnikowi lub udostępniona mu przez dostawcę usług płatniczych lub odbiorcę płatności co najmniej cztery tygodnie przed terminem płatności.

Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 4-27

Co to oznacza?

Przepis dotyczy płatności, które inicjuje odbiorca lub które są realizowane za jego pośrednictwem, na przykład polecenia zapłaty (direktebelastning), w ramach którego odbiorca pobiera kwotę z Twojego rachunku. Zgodnie z ustępem pierwszym bank płatnika musi zwrócić całą kwotę i utracone odsetki, jeśli spełnione są dwa warunki. Po pierwsze, płatnik nie może był zatwierdzić dokładnej kwoty. Płatność jest zatwierdzona tylko wtedy, gdy płatnik wyraził zgodę na jej wykonanie. Po drugie, kwota musiała być wyższa, niż płatnik mógł rozsądnie oczekiwać, biorąc pod uwagę dotychczasowe korzystanie z rachunku, umowę rachunku i pozostałe okoliczności. Płatnik musi sam być w stanie to wykazać.

Wahania kursu nie dają prawa do zwrotu na podstawie tej zasady, jeśli kurs wymiany opiera się na uzgodnionym referencyjnym kursie walutowym. Jest to kurs, który udostępnia sam bank lub który pochodzi z publicznie dostępnego źródła.

Ustęp drugi daje szersze prawo. O ile umowa rachunku nie zawiera ograniczenia, o którym mowa w ustępie trzecim, płatnik może żądać zwrotu również płatności, które faktycznie zatwierdził, jeśli zainicjował je odbiorca. Żądanie należy zgłosić bankowi płatnika najpóźniej w ciągu ośmiu tygodni od dnia obciążenia. Bank ma następnie dziesięć dni na zwrot całej kwoty i utraconych odsetek.

Ustęp trzeci pozwala stronom uzgodnić, że w niektórych przypadkach to prawo nie przysługuje. Dotyczy to sytuacji, gdy zgoda została udzielona bezpośrednio bankowi płatnika oraz, w stosownych przypadkach, gdy informacja o nadchodzącej płatności została przekazana lub udostępniona co najmniej cztery tygodnie przed terminem płatności.

Przepis różni się od § 4-30, który dotyczy strat w przypadku transakcji niezatwierdzonych. Tutaj płatność jest często co do zasady zatwierdzona, ale kwota lub samo pobranie są zaskoczeniem. Odpowiedzialność za wykonanie płatności inicjowanych przez odbiorcę reguluje § 4-29, natomiast § 4-28 dotyczy płatności inicjowanych przez samego płatnika. Paragraf 3-31 nosi tytuł „Informacje o bezpieczeństwie i odpowiedzialności itp. przy korzystaniu z usług płatniczych”, a § 4-47 dotyczy zakresu terytorialnego.

Powiązane paragrafy

Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →

Pytania dotyczące tego przepisu