§ 2-1. Płatność przelewem lub gotówką: prawo konsumenta (forbruker) do płacenia gotówką

Ten paragraf otwiera rozdział 2 i określa, jak zwykle rozlicza się płatność. Punktem wyjścia jest przelew na rachunek odbiorcy. Odbiorca może też wskazać sposób płatności, o ile nie powoduje to dla płatnika istotnych dodatkowych wydatków ani innych niedogodności. Ta swoboda nie dotyczy obowiązku sprzedawcy przyjmowania gotówki od konsumentów.

Ustęp trzeci to zasada dotycząca gotówki w sklepach. Jeśli przedsiębiorca prowadzi stałą sprzedaż towarów lub usług konsumentom w punkcie sprzedaży, konsument musi mieć możliwość zapłacenia gotówką, gdy tylko klient (kunde) może zapłacić w inny sposób w tym punkcie lub tuż obok niego. Jeśli sprzedawca ma drobne, musi też zaoferować wydanie reszty, ale nie wtedy, gdy istnieje wyraźna dysproporcja między banknotem a kwotą do zapłaty. Zasady te nie dotyczą automatów, punktów bez obsługi ani lokali o ograniczonym dostępie. Nie mają też zastosowania, gdy kwota przekracza 20 000 koron.

Przykład: sprzedawca oferuje w punkcie sprzedaży płatność kartą. Wtedy musi także umożliwić konsumentowi zapłatę gotówką. Jeśli sprzedawca ma drobne, musi je wydać, ale może odmówić wydania reszty, gdy dużym banknotem płaci się niewielką kwotę.

Te zasady łączą się z resztą rozdziału. § 2-2 określa, kiedy płatność uważa się za dokonaną, § 2-3 – że płatność ma nastąpić w uzgodnionej walucie, a § 2-4 – że o opłacie za użycie określonych środków płatniczych trzeba uprzedzić i że w przypadku konsumentów nie może ona przekraczać rzeczywistego kosztu odbiorcy. § 2-5 reguluje podział opłat. Karę administracyjną (overtredelsesgebyr) reguluje § 7-2, który odsyła do tego paragrafu.