§ 1-11. Przepisy EOG w ustawie o umowach finansowych: rozporządzenia, dostępność i limity kwot

Finansavtaleloven·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Dwa rozporządzenia EOG (EØS) dotyczące płatności i przelewów w euro obowiązują jako prawo norweskie.
Rząd (Kongen) może wydać rozporządzenie (forskrift) o wymogach dostępności dla usług bankowych skierowanych do konsumentów (forbruker).
Rząd może zmieniać limity kwot, gdy zmiany kursów walut sprawiają, że jest to konieczne ze względu na zobowiązania wynikające z EOG.
Jeśli zmieni się limit w § 4-30 ust. 2, ten sam limit może obowiązywać na podstawie § 3-20.

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 1-11. Wdrożenie przepisów EOG

(1) Następujące akty prawne obowiązują jako ustawa z dostosowaniami wynikającymi z załącznika XII, protokołu 1 do Porozumienia EOG (EØS-avtalen) oraz z pozostałych postanowień porozumienia:

Porozumienie EOG, załącznik XII nr 3 (rozporządzenie (UE) 2021/1230 w sprawie płatności transgranicznych w Unii)
Porozumienie EOG, załącznik XII nr 3a (rozporządzenie (UE) nr 260/2012 i rozporządzenie (UE) nr 248/2014 w sprawie wymogów technicznych i handlowych dotyczących poleceń przelewu i poleceń zapłaty w euro).

(2) Rząd może w rozporządzeniu wydać przepisy wdrażające dyrektywę (UE) 2019/882 w sprawie wymogów dostępności produktów i usług w odniesieniu do usług bankowych skierowanych do konsumentów, o których mowa w art. 2 ust. 2 lit. d.

(3) Rząd może w rozporządzeniu ustalić inne limity kwot niż wynikające z przepisów niniejszej ustawy, jeżeli z powodu zmian kursów walut jest to konieczne do wykonania zobowiązań wynikających z Porozumienia EOG. Jeżeli zmieniony zostanie limit kwoty na podstawie § 4-30 ust. 2, można postanowić, że ten sam limit kwoty będzie obowiązywał również na podstawie § 3-20.

Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 1-11

Co to oznacza?

Ten paragraf łączy ustawę o umowach finansowych ze współpracą w ramach EOG. Ustęp 1 sprawia, że dwa rozporządzenia UE stają się prawem norweskim, z dostosowaniami wymaganymi przez Porozumienie EOG. Jedno dotyczy płatności transgranicznych w Unii. Drugie określa wymogi techniczne i handlowe dotyczące poleceń przelewu i poleceń zapłaty w euro. Treść rozporządzeń nie jest przepisana do ustawy o umowach finansowych; paragraf stwierdza jedynie, że obowiązują one jako ustawa.

Ustęp 2 pozwala rządowi wydać rozporządzenie wdrażające dyrektywę UE o wymogach dostępności produktów i usług w odniesieniu do usług bankowych skierowanych do konsumentów. Ustęp 3 pozwala rządowi ustalić inne limity kwot niż te zapisane w ustawie, gdy zmiany kursów walut sprawiają, że jest to konieczne do wypełnienia zobowiązań wynikających z EOG.

Limity kwot w praktyce: ustęp 3 wymienia wprost § 4-30 ust. 2. Ten paragraf reguluje odpowiedzialność za nieautoryzowane transakcje płatnicze (betalingstransaksjon), a jego ust. 2 ustala udział własny (egenandel) klienta (kunde) w wysokości do 450 koron w przypadku utraty, kradzieży lub bezprawnego przywłaszczenia instrumentu płatniczego (betalingsinstrument). Jeśli ten limit zostanie zmieniony, ten sam limit może obowiązywać na podstawie § 3-20. Ten paragraf dotyczy nadużycia podpisu elektronicznego (elektronisk signatur) i również tam udział własny posiadacza podpisu (rettighetshaver) wynosi do 450 koron. Chodzi o to, aby oba przepisy mogły zachować tę samą kwotę.

Paragraf jest ostatnim w rozdziale 1, po § 1-10 o wyborze prawa i § 1-9 o bezwzględnie obowiązującym charakterze ustawy.

Powiązane paragrafy

Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →