§ 2-4. Opłata za użycie środka płatniczego

Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych)·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 2-4. Opłata za użycie instrumentu płatniczego i środka płatniczego

(1) Jeżeli odbiorca płatności żąda opłaty lub udziela rabatu za użycie określonego instrumentu płatniczego (betalingsinstrument) lub środka płatniczego, płatnik musi zostać o tym poinformowany przed zainicjowaniem transakcji płatniczej (betalingstransaksjon). Dostawca usług płatniczych (betalingstjenesteyter) nie może uniemożliwić odbiorcy płatności żądania opłaty lub udzielenia rabatu, o których mowa. Jeżeli odbiorca płatności żąda od konsumenta opłaty za użycie określonego instrumentu płatniczego lub środka płatniczego, opłata nie może przekraczać rzeczywistego kosztu, jaki odbiorca płatności ponosi w związku z użyciem tego instrumentu płatniczego lub środka płatniczego. Jeżeli opłata obejmuje również wystawienie i ewentualnie wysłanie rachunku konsumentowi, ta część opłaty nie może przekraczać rzeczywistego kosztu, jaki odbiorca płatności ponosi w związku z wystawieniem i wysłaniem rachunku. Rząd (Kongen) może w rozporządzeniu (forskrift) zakazać lub ograniczyć prawo do żądania opłat, o których mowa w pierwszym i trzecim zdaniu, w celu wspierania konkurencji i korzystania z efektywnych instrumentów płatniczych.
(2) Jeżeli dostawca usług płatniczych lub ktoś inny żąda opłaty za użycie określonego instrumentu płatniczego, klient (kunde) musi zostać o tym poinformowany przed zainicjowaniem transakcji płatniczej.
(3) Płatnik nie jest zobowiązany do zapłaty opłaty za użycie środka płatniczego, jeżeli nie został dopełniony obowiązek informacyjny określony w ustępie pierwszym lub drugim.
Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 2-4

Co to oznacza?

Ten paragraf dotyczy dodatkowej opłaty lub zniżki, którą odbiorca płatności uzależnia od tego, jakim środkiem płatniczym płacisz. Sklep może na przykład doliczać dopłatę za jedną kartę i dawać zniżkę za inną. O takich różnicach musisz się dowiedzieć, zanim płatność zostanie rozpoczęta. Bank lub inny dostawca usług płatniczych (ten, kto realizuje płatność) nie może zabronić tego odbiorcy płatności. Wobec konsumentów obowiązuje limit: dopłata nie może być wyższa niż rzeczywisty koszt, jaki odbiorca płatności ponosi przy tej metodzie płatności. Jeśli opłata obejmuje wysłanie rachunku, ten sam limit dotyczy tej części. Rząd może w rozporządzeniu zakazać takich opłat lub je ograniczyć, aby wzmocnić konkurencję.

Ustęp drugi dotyczy nie tylko odbiorcy płatności. Jeśli dostawca usług płatniczych lub ktoś inny pobiera opłatę za określony instrument płatniczy, klient również w takim przypadku musi zostać poinformowany przed wykonaniem transakcji. Obowiązek ten spoczywa na tym, kto pobiera opłatę. Ustęp trzeci określa sankcję. Jeśli obowiązek informacyjny został naruszony, płatnik nie musi płacić opłaty za środek płatniczy. Przykład: odbiorca płatności dolicza dopłatę za określoną metodę płatności, nie informując o tym wcześniej. Płatnik może wtedy odmówić zapłaty tej dopłaty. Przepis chroni więc przed niespodziankami przy kasie lub przy płatności przez internet.

Ten paragraf trzeba czytać razem z sąsiednimi przepisami w rozdziale 2. § 2-6 zakazuje odbiorcy płatności pobierania opłat za instrumenty płatnicze objęte dwoma rozporządzeniami UE dotyczącymi opłat za karty i przelewów w euro. W przypadku takich instrumentów sprawę rozstrzyga więc zakaz, a nie limit opisany tutaj. § 2-5 dotyczy czegoś innego: każda ze stron płaci opłaty swojemu własnemu dostawcy usług płatniczych. § 2-3 stanowi, że płatność następuje w uzgodnionej walucie.

Powiązane paragrafy
Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →
Pytania dotyczące tego przepisu