§ 2-3. Waluta płatności i przeliczanie walut
Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська
Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)
§ 2-3. Waluta
(1) Płatności dokonuje się w uzgodnionej walucie.
(2) Odbiorca płatności (betalingsmottaker) lub inna osoba, która w punkcie sprzedaży oferuje płatnikowi (betaler) przeliczenie waluty przed zainicjowaniem transakcji płatniczej (betalingstransaksjon), informuje płatnika o opłatach oraz o kursie wymiany, który zostanie zastosowany przy wymianie. Płatnik musi wyrazić zgodę na wymianę na tej podstawie.
Co to oznacza?
Przepis mówi, że pieniądze należy zapłacić w walucie, na którą strony się umówiły. Przykład: jeśli umowa przewiduje euro, odbiorca nie może żądać zapłaty w innej walucie.
Jeśli sklep lub inny odbiorca proponuje Ci przeliczenie kwoty na Twoją walutę przed zapłatą, musisz zostać poinformowany o opłatach i zastosowanym kursie. Musisz zgodzić się na przeliczenie na tej podstawie. Przepis znajduje się w rozdziale 2 dotyczącym rozliczeń płatności, obok § 2-4 o opłatach za środek płatniczy.
Powiązane przepisy
Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →Pytania dotyczące tego przepisu