§ 2-2. Kiedy płatność uważa się za dokonaną? Czas i miejsce płatności

Przepis określa, kiedy płatność uważa się za dokonaną i kiedy termin płatności został dotrzymany. Ustęp pierwszy obejmuje trzy sytuacje. Przy przelewie na rachunek płatność uważa się za dokonaną, gdy bank odbiorcy otrzymał kwotę na swoje konto. Jeśli oba rachunki są w tym samym banku, liczy się moment, w którym kwota wpłynęła na rachunek odbiorcy. Przy rozliczeniu gotówkowym decydujące jest, że pieniądze zostały udostępnione odbiorcy za pośrednictwem dostawcy usług płatniczych w miejscu odbiorcy i że odbiorca został o tym poinformowany.

Ustęp drugi dotyczy tego, kiedy bieg terminu płatności zostaje przerwany, czyli kiedy dłużnik (skyldner) zrobił to, czego od niego się wymaga. O ile nie uzgodniono inaczej, w przypadku konsumenta, który płaci, następuje to, gdy dostawca usług płatniczych otrzymał zlecenie płatnicze. Moment otrzymania określa § 4-5 ust. 2: w dniu roboczym (virkedag) zlecenie uważa się za otrzymane w chwili jego złożenia lub zarejestrowania, a w innym przypadku w pierwszym dniu roboczym po tym terminie. Przy czekach lub innych środkach płatniczych decydujące jest, że odbiorca zarówno je otrzymał, jak i przyjął. Ustęp trzeci: jeśli zlecenie nie ma być wykonane natychmiast, przerwanie biegu terminu liczy się od uzgodnionego dnia płatności, zgodnie z § 4-5 ust. 4.

Ustęp czwarty przewiduje wyjątek. Bieg terminu płatności nie zostaje przerwany, jeśli transakcja nie zostanie zrealizowana z przyczyn leżących po stronie samego płatnika. Dostawca usług płatniczych powinien wtedy powiadomić płatnika zgodnie z § 4-6, który wymaga niezwłocznego powiadomienia wraz z uzasadnieniem i informacją, jak można naprawić błąd. Przykład: płatnik składa zlecenie, ale zostaje ono wstrzymane z przyczyny leżącej po jego stronie. Wtedy termin płatności biegnie dalej, a płatnik powinien otrzymać powiadomienie.

Przepis opiera się na § 2-1, który określa, jak zwykle rozlicza się płatność, a po nim następuje § 2-3 dotyczący waluty.