§ 2-5. Kto płaci jakie opłaty przy płatności

Ustawa o umowach finansowych (Finansavtaleloven)·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 2-5. Podział opłat

(1) Opłaty związane z transakcją płatniczą (betalingstransaksjon), która wchodzi w zakres stosowania rozdziału 4, dzieli się w ten sposób, że płatnik (betaler) płaci swojemu dostawcy usług płatniczych (betalingstjenesteyter) opłaty, których ten żąda, a odbiorca płatności (betalingsmottaker) płaci swojemu dostawcy usług płatniczych opłaty, których ten żąda.
(2) Ustęp pierwszy stosuje się wyłącznie wtedy, gdy zarówno dostawca usług płatniczych płatnika, jak i dostawca usług płatniczych odbiorcy płatności, ewentualnie jedyny dostawca usług płatniczych uczestniczący w transakcji płatniczej, ma siedzibę w EOG (EØS).
Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 2-5

Co to oznacza?

Przepis określa, kto ponosi jakie opłaty przy transakcji płatniczej. Płatnik pokrywa to, co pobiera jego własny dostawca usług płatniczych (bank lub podobna instytucja), a odbiorca pokrywa to, co pobiera jego własny usługodawca (tjenesteyter).

Zasada dotyczy wyłącznie transakcji objętych rozdziałem 4 i tylko wtedy, gdy obaj usługodawcy, albo jedyny uczestniczący usługodawca, mają siedzibę w EOG (Europejskim Obszarze Gospodarczym). Przepis wiąże się z § 2-4, który dotyczy opłat pobieranych przez odbiorcę za korzystanie z określonych środków płatniczych, oraz z § 2-6, który zakazuje takich opłat przy niektórych kartach.

Powiązane przepisy
Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →