§ 7-2. Kara administracyjna (overtredelsesgebyr) na podstawie ustawy o umowach finansowych (finansavtaleloven)

Ten przepis pozwala władzom nałożyć karę administracyjną (sankcję pieniężną) w dwóch grupach przypadków. Pierwsza dotyczy naruszenia obowiązku informacyjnego wobec konsumentów przy sprzedaży na odległość lub sprzedaży poza stałym lokalem przedsiębiorstwa usługodawcy, a także naruszenia zasad zwrotu płatności po skorzystaniu z prawa odstąpienia od umowy w dwóch ściśle określonych przepisach. Naruszenie może być umyślne lub wynikać z niedbalstwa. Druga grupa dotyczy przepisów, zgodnie z którymi konsumenci muszą mieć możliwość zapłaty gotówką. W tym przypadku wymaga się dodatkowo, aby naruszenie było istotne lub powtarzało się. Ministerstwo może wydać rozporządzenie określające sposób ustalania wysokości kary.

Przepisy, do których się odwołano, są konkretne. Obowiązek informacyjny wynika z § 3-22, który wymaga, aby klient (kunde) otrzymał warunki umowy i istotne informacje w odpowiednim czasie przed zawarciem umowy. Jeśli umowę zawarto na prośbę klienta za pomocą środków porozumiewania się na odległość, informacje można przekazać bezpośrednio po jej zawarciu. § 3-39 zawiera szczególne zasady dla ofert składanych w rozmowie telefonicznej: usługodawca musi poinformować o celu sprzedażowym, gdy tylko rozmowa się rozpocznie. § 3-44 ust. 3 wymaga, aby usługodawca niezwłocznie, a najpóźniej w ciągu 30 dni, zwrócił konsumentowi to, co ten zapłacił, gdy skorzystał z prawa odstąpienia od umowy po sprzedaży na odległość. § 3-45 ust. 1 ustala termin 14 dni w przypadku umów zawartych poza stałym lokalem przedsiębiorstwa. § 2-1 ust. 3 dotyczy punktów sprzedaży, które stale sprzedają konsumentom: jeśli dostępne są inne sposoby płatności, konsument musi mieć też możliwość zapłaty prawnymi środkami płatniczymi.

Odesłanie do § 29 ustawy o prawie odstąpienia od umowy oznacza, że wysokość kary ustala się według zawartych tam przepisów lub rozporządzeń wydanych na ich podstawie. Ten przepis stanowi, że na osobę odpowiedzialną można nałożyć karę administracyjną za umyślne lub niedbałe naruszenie, które uznaje się za istotne lub które miało miejsce wielokrotnie. Również tam ministerstwo może wydać rozporządzenie o ustalaniu wysokości kary.

Związek z § 7-1 polega na tym, że przepis karny obejmuje ogólnie naruszenia obowiązku informacyjnego zgodnie z §§ 3-22 do 3-39. Kara opisana tutaj ma węższy zakres: dotyczy sprzedaży konsumenckiej na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa oraz wymienionych zasad zwrotu płatności.

Przykład: usługodawca sprzedaje konsumentowi usługę finansową (finansiell tjeneste) przez telefon i nie przekazuje informacji wymaganych przez ustawę. Takie naruszenie może skutkować karą administracyjną, ponieważ dotyczy obowiązku informacyjnego wobec konsumenta przy sprzedaży na odległość.