§ 1-9. Czy można w umowie wyłączyć stosowanie ustawy o umowach finansowych?

Ustawa o umowach finansowych (Finansavtaleloven)·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Postanowień ustawy nie można wyłączyć w umowie na niekorzyść konsumentów (forbrukere).
W przypadku innych klientów (kunder) umowa, utrwalona praktyka lub zwyczaj mogą mieć pierwszeństwo przed ustawą.
Także w przypadku innych klientów istnieje lista przepisów, których nie można wyłączyć na ich niekorzyść.
Rozdziału 1, § 3-1 ust. 1, § 3-55 oraz rozdziału 7 nie można w ogóle zmienić umową.

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 1-9. Bezwzględnie obowiązujący charakter przepisów

(1) Od przepisów ustawy nie można odstąpić w drodze umowy na niekorzyść konsumenta.

(2) Jeżeli klient nie jest konsumentem, ustawa ustępuje umowie, praktyce ustalonej między stronami lub innemu zwyczajowi uznawanemu za wiążący między stronami. Z wyjątkiem przepisów, które dotyczą wyłącznie konsumentów, od następujących przepisów nie można odstąpić na niekorzyść klienta: rozdział 1, § 2-4 ust. 1 zdanie drugie, § 2-5, § 3-4, § 3-9, § 3-12, § 3-48, § 3-53 ust. 1, §§ 3-56 do 3-58, § 4-1, § 4-2, § 4-5, § 4-6, § 4-9, § 4-12, § 4-13 ust. 2 zdanie drugie i trzecie oraz ust. 3, § 4-15 ust. 1, § 4-16, § 4-17, § 4-18, § 4-24 z wyjątkiem terminu 13 miesięcy, § 4-26, § 4-28 ust. 2 z wyjątkiem terminu 13 miesięcy, § 4-29, § 4-42 ust. 2, § 4-45 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 zdanie pierwsze, § 4-50 ust. 4 lit. c, § 4-52, § 5-2 ust. 1 zdanie pierwsze oraz § 5-7.

(3) Od przepisów rozdziału 1, § 3-1 ust. 1, o ile szczególne przepisy prawa nie stanowią inaczej, § 3-55 oraz rozdziału 7 nie można odstąpić w drodze umowy.

Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 1-9

Co to oznacza?

Ten przepis określa, w jakim zakresie strony mogą w umowie odstąpić od ustawy. Główna zasada dla konsumentów jest surowa: umowa nie może stawiać konsumenta w gorszej sytuacji niż ustawa, zob. ust. 1. Przepisy działają więc jak próg (minimalna ochrona), poniżej którego umowa nie może zejść.

Klienci, którzy nie są konsumentami, mają mniejszą ochronę. W ich przypadku umowa, utrwalona praktyka między stronami lub wiążący zwyczaj (długotrwała i powszechna praktyka) mogą mieć pierwszeństwo przed ustawą. Ust. 2 zawiera jednak długą listę przepisów, od których nie można odstąpić na niekorzyść klienta, nawet jeśli klient nie jest konsumentem. Przepisy dotyczące wyłącznie konsumentów nie są objęte tą listą. Na liście znajdują się m.in. § 2-5 o podziale opłat oraz § 3-9 o sposobie zawierania umowy. Lista obejmuje wiele innych przepisów, a niektóre z nich mają własne wyjątki, na przykład dotyczące określonego terminu.

W przypadku węższej grupy przepisów nie ma w ogóle swobody umów, niezależnie od tego, kim jest klient: dotyczy to wszystkich przepisów rozdziału 1, a także § 3-1 ust. 1 (o ile szczególne przepisy prawa nie stanowią inaczej), § 3-55 oraz całego rozdziału 7. § 3-1 ust. 1 stanowi, że usługodawca (tjenesteyter) ma działać uczciwie i profesjonalnie oraz wychwytywać własne konflikty interesów, a § 3-55 powierza zadania nadzorcze Norweskiemu Urzędowi Ochrony Konsumentów (Forbrukertilsynet) i Radzie Rynku (Markedsrådet).

Przykład: usługodawca i firma uzgadniają, że jeden z przepisów ustawy będzie stosowany inaczej. Taka umowa jest ważna, chyba że przepis znajduje się na liście w ust. 2. Jeśli się na niej znajduje, umowa nie może stawiać firmy w gorszej sytuacji. Przepisy dotyczące wyłącznie konsumentów w ogóle nie chronią firmy. Jeśli klient jest konsumentem, podobna umowa nie może pogorszyć jego sytuacji. To, kto jest konsumentem, określa § 1-4, a zasady wyboru prawa znajdują się w § 1-10.

Powiązane paragrafy

Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →

Pytania na ten temat