§ 3-55. Nadzór nad przestrzeganiem ustawy o umowach finansowych: Norweski Urząd Ochrony Konsumentów i Rada Rynku

Ustawa o umowach finansowych (Finansavtaleloven)·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 3-55. Nadzór

(1) Norweski Urząd Ochrony Konsumentów i Rada Rynku, kierując się interesem konsumentów (forbrukere), nadzorują przestrzeganie przez usługodawcę prowadzącego działalność gospodarczą przepisów wydanych w tej ustawie lub na jej podstawie. Nadzór sprawuje się zgodnie z przepisami ustawy o marketingu (markedsføringsloven) §§ 32 do 41, § 42 ustęp pierwszy zdanie drugie oraz §§ 43 do 43 c, o ile co innego nie wynika z ustępu trzeciego lub z rozporządzenia (forskrift) wydanego na podstawie ustępu czwartego.
(2) Na usługodawcę można nałożyć karę administracyjną za umyślne lub niedbałe naruszenie przepisów wymienionych w ustępie pierwszym, jeżeli naruszenie uznaje się za istotne lub miało ono miejsce wielokrotnie. Karę administracyjną płaci usługodawca, którego dotyczy decyzja.
(3) Przepisy wydane w ustawie o nadzorze finansowym §§ 2-4, 2-5, 2-6 i 2-7 lub na ich podstawie stosuje się odpowiednio, w zakresie, w jakim pasują, do pracowników Norweskiego Urzędu Ochrony Konsumentów i członków Rady Rynku, o ile co innego nie wynika z rozporządzenia wydanego na podstawie ustępu czwartego.
(4) Rząd (Kongen) może w rozporządzeniu określić szczegółowe zasady dotyczące kompetencji nadzorczych Norweskiego Urzędu Ochrony Konsumentów i Rady Rynku, ich relacji z innymi organami nadzoru oraz uzupełnienia przepisów wymienionych w ustępie trzecim. Rząd może w rozporządzeniu wydać szczegółowe zasady dotyczące wymiaru kary administracyjnej, zob. ustęp drugi.
(5) Przepisy tego paragrafu nie ograniczają w żaden sposób nadzoru Norweskiego Urzędu Nadzoru Finansowego sprawowanego na podstawie innych obowiązujących przepisów.
Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 3-55

Co to oznacza?

Ten paragraf określa, kto sprawdza, czy usługodawcy prowadzący działalność gospodarczą przestrzegają ustawy. Są to Norweski Urząd Ochrony Konsumentów i Rada Rynku, a ich zadanie wynika z troski o interes konsumentów. Nadzór sprawuje się według przepisów ustawy o marketingu, o ile co innego nie wynika z rozporządzenia lub z ustępu trzeciego. Ten paragraf nie ogranicza własnej roli nadzorczej Norweskiego Urzędu Nadzoru Finansowego.

Na usługodawcę można nałożyć karę administracyjną za umyślne lub niedbałe naruszenie, ale tylko wtedy, gdy naruszenie jest istotne lub powtórzyło się kilka razy. Karę płaci usługodawca, którego dotyczy decyzja. Rząd może wydać szczegółowe zasady dotyczące kompetencji nadzorczych, relacji z innymi organami nadzoru oraz wymiaru kary. Przykład z rolami z ustawy: usługodawca wielokrotnie, przez niedbalstwo, narusza ten sam przepis. Wtedy może wchodzić w grę kara administracyjna.

Ustawa o marketingu § 32 stanowi, że Norweski Urząd Ochrony Konsumentów i Rada Rynku kontrolują praktyki handlowe i warunki umów przedsiębiorców. Są to organy niezależne merytorycznie i ani rząd, ani ministerstwo nie mogą nimi kierować w poszczególnych sprawach. Ustawa o marketingu § 41 dotyczy grzywny przymuszającej (tvangsmulkt), czyli sankcji finansowej, którą trzeba zapłacić, jeśli decyzja nie jest wykonywana. Może ona zostać ustalona jako grzywna naliczana na bieżąco albo jako jednorazowa kwota i nie może sprawiać, że naruszanie decyzji się opłaca.

Ustęp trzeci odsyła do ustawy o nadzorze finansowym §§ 2-4 do 2-7 w odniesieniu do pracowników Norweskiego Urzędu Ochrony Konsumentów i członków Rady Rynku, w zakresie, w jakim te przepisy pasują. Przepisy te obejmują m.in. zakaz zatrudnienia w przedsiębiorstwach objętych nadzorem oraz ograniczenia w posiadaniu instrumentów finansowych wyemitowanych przez te przedsiębiorstwa i w obrocie nimi. Dotyczą też obowiązku zgłaszania pożyczek i poręczeń (kausjon) od takich przedsiębiorstw oraz tajemnicy zawodowej dotyczącej spraw klientów. Przepis o bezwzględnie obowiązującym charakterze ustawy w § 1-9 jest wymieniony jako paragraf, który odsyła do tego przepisu.

Powiązane paragrafy
Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →