§ 3-9. Umowa na piśmie, podpis i kiedy umowa wiąże klienta
Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська
W skrócie
- Umowy o usługi finansowe (finansielle tjenester) co do zasady muszą być zawierane na piśmie, a konsumenci (forbrukere) muszą je podpisać.
- Jeśli te wymogi nie zostały spełnione, umowa wiąże klienta (kunde) tylko wtedy, gdy klient się na to nie powołuje albo usługodawca (tjenesteyter) wykaże, że klient wyraził zgodę.
- Klient może później zażądać warunków umowy, a konsumenci mogą zażądać ich w formie papierowej.
Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)
§ 3-9. Zawarcie umowy
- aby cała treść umowy była w tym momencie dostępna dla klienta w pisemnym dokumencie
- aby zastosowano bezpieczną metodę uwierzytelniania w celu potwierdzenia zawarcia umowy z klientem i o wskazanej treści
- aby umowa została podpisana, jeżeli klient jest konsumentem.
- gdy klient nie chce powoływać się na brak związania umową, lub
- gdy usługodawca, z uwzględnieniem charakteru umowy i znaczenia warunków dla klienta, wykaże, że klient mimo to wyraził zgodę na związanie się warunkami umowy.
Litera b nie ma zastosowania do umów poręczenia (kausjon), które nie zawierają informacji o odpowiedzialności z tytułu poręczenia zgodnie z § 3-36 ust. 2. Jeżeli klient jest konsumentem, litera b nie ma również zastosowania do umowy ramowej o kredyt lub poręczenie, która nie została podpisana zgodnie z ust. 2 lit. c.
Co to oznacza?
Zasadą jest, że umowę o usługę finansową zawiera się na piśmie. Ustęp drugi stawia usługodawcy trzy wymogi przy zawieraniu umowy. Musisz mieć dostęp do całego tekstu umowy w dokumencie. Usługodawca musi zastosować bezpieczną metodę, aby sprawdzić Twoją tożsamość i potwierdzić, co zostało uzgodnione. Jeśli jesteś konsumentem, musisz dodatkowo podpisać umowę.
Jeśli te wymogi zostaną pominięte, umowa Cię nie wiąże. Są dwa wyjątki. Możesz zdecydować, że nie będziesz się powoływać na to, że umowa Cię nie wiąże. Usługodawca może też sprawić, że umowa będzie obowiązywać, jeśli wykaże, czyli uprawdopodobni za pomocą dowodów, że mimo to zgodziłeś się na warunki. Bierze się wtedy pod uwagę charakter umowy i to, jak ważne są warunki dla klienta. Od tych wyjątków są własne wyjątki. Wyjątek dotyczący zgody nie ma zastosowania do umów poręczenia, w których poręczyciel (kausjonist) nie otrzymał informacji wymaganych przez § 3-36 ust. 2, między innymi o najwyższej kwocie. Wobec konsumentów wyjątek dotyczący zgody nie ma też zastosowania do niepodpisanej umowy ramowej o kredyt lub poręczenie.
Ustęp czwarty daje Ci prawo także po zawarciu umowy. Na Twoje żądanie usługodawca musi niezwłocznie udostępnić Ci pisemny dokument z warunkami. Jako konsument możesz zażądać, aby dokument został dostarczony w formie papierowej.
Ten paragraf jest pierwszym ogniwem w łańcuchu. Przed zawarciem umowy klient powinien otrzymać warunki i informacje, a § 3-22 daje klientowi prawo do żądania ich przez cały czas trwania stosunku umownego. Zgodnie z § 3-12 informacje, które klient powinien otrzymać na podstawie § 3-22 ust. 1, stają się częścią umowy, a usługodawca ma zadbać o to, aby warunki zostały ujęte w pisemnej umowie. Jeśli umowa zostanie później zmieniona, wymogi z §§ 3-9 do 3-12 stosuje się odpowiednio do nowych warunków, w zakresie, w jakim to pasuje, zgodnie z § 3-13. Zgodnie z § 3-10 pojedyncze usługi objęte umową ramową nie muszą ponownie spełniać tych wymogów, jeśli umowa ramowa je spełniała. § 3-11 stanowi, że każdy konsument jest traktowany jako osobny klient, gdy w tej samej umowie uczestniczy kilku konsumentów. Zasady dowodowe z § 3-6 mają zastosowanie, gdy klient kwestionuje umowę zawartą drogą elektroniczną.
Przykład: Konsument otrzymuje umowę, ale nigdy jej nie podpisuje. Wtedy umowa nie jest wiążąca, chyba że konsument sam nie chce się na to powoływać albo usługodawca wykaże, że konsument mimo to wyraził zgodę. W przypadku umowy ramowej o kredyt wyjątek dotyczący zgody nie ma zastosowania wobec konsumentów, jeśli brakuje podpisu.