§ 1-10. Wybór prawa: kiedy prawo norweskie obowiązuje w umowach konsumenckich z zagranicznymi usługodawcami

Ustawa o umowach finansowych (Finansavtaleloven)·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 1-10. Wybór prawa

(1) Jeżeli konsument zamieszkały w królestwie zawarł umowę z usługodawcą mającym siedzibę w innym państwie, do umowy stosuje się prawo norweskie, jeżeli
  1. usługodawca złożył konsumentowi ofertę lub reklamował usługę w królestwie, a konsument dokonał tutaj czynności niezbędnych do zawarcia umowy,
  2. usługodawca albo komisant, agent lub inny jego przedstawiciel albo pośrednik w królestwie przyjął ofertę, akceptację lub zamówienie konsumenta, lub
  3. umowa została zawarta przez konsumenta po podróży za granicę w związku z nabyciem nieruchomości lub rzeczy ruchomej albo finansowaniem nabycia, a podróż została zorganizowana przez usługodawcę lub przez sprzedawcę w porozumieniu z usługodawcą.
(2) Nie można uzgodnić, że do umowy kredytowej ściśle związanej z terytorium państw EOG stosuje się przepisy prawa państwa spoza EOG, jeżeli konsument uzyskałby przez to słabszą ochronę prawną niż na podstawie niniejszej ustawy.
Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 1-10

Co to oznacza?

Ten paragraf określa, przepisy którego kraju stosuje się, gdy konsument w Norwegii zawiera umowę z usługodawcą z innego kraju. Ustęp pierwszy mówi, że prawo norweskie obowiązuje, gdy usługodawca zaoferował lub reklamował usługę w Norwegii i spełniony jest co najmniej jeden z trzech warunków. Pierwszy: konsument zrobił w Norwegii to, co potrzebne do zawarcia umowy. Drugi: usługodawca, jego przedstawiciel lub pośrednik w Norwegii przyjął ofertę, akceptację lub zamówienie konsumenta. Trzeci: umowa została zawarta po podróży za granicę w celu kupna nieruchomości lub rzeczy ruchomej albo sfinansowania zakupu, a podróż zorganizował usługodawca lub sprzedawca w porozumieniu z usługodawcą.

Przepis dotyczy tylko konsumentów mieszkających w Norwegii oraz usługodawców mających siedzibę w innym państwie. Kto jest konsumentem, wynika z § 1-4. Usługodawca, który ani nie oferował, ani nie reklamował usługi w Norwegii, nie jest objęty ustępem pierwszym.

Ustęp drugi ogranicza umowy o wyborze prawa. Strony nie mogą uzgodnić, że do umowy kredytowej ściśle związanej z państwami EOG będą miały zastosowanie przepisy państwa spoza EOG, jeśli konsument miałby wtedy słabszą ochronę niż na podstawie ustawy o umowach finansowych. Przykład: kredytodawca (kredittyter) spoza EOG wpisuje do warunków umowy, że obowiązuje prawo jego kraju. Jeśli umowa jest ściśle związana z EOG, a konsument miałby słabszą ochronę, takiego wyboru nie można zastosować.

Paragraf wiąże się z § 1-9, który stanowi, że od ustawy nie można odstąpić na niekorzyść konsumenta. Następny paragraf, § 1-11, nadaje dwóm rozporządzeniom EOG dotyczącym płatności moc prawa w Norwegii.

Powiązane paragrafy
Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →