§ 5. Wykonanie i materiały: co rzemieślnik musi dostarczyć

Ten paragraf mówi, czego możesz oczekiwać od samej pracy. Rzemieślnik ma wykonać pracę zgodnie z zasadami swojego fachu i starannie dbać o Twoje interesy. Tam, gdzie wymaga tego sytuacja, powinien Ci doradzić lub omówić z Tobą rozwiązanie, zanim wybierze sposób wykonania.

Materiały co do zasady wchodzą w zakres pracy. Jeśli praca wymaga materiałów, załatwia je rzemieślnik, chyba że umowa lub okoliczności wskazują na coś innego. To, co zostanie dostarczone, musi mieć „zwykłą dobrą jakość”. Jeśli uzgodniliście coś innego, na przykład prostsze lub droższe produkty, obowiązuje umowa.

Ustęp trzeci dotyczy sytuacji, w których cena nie została uzgodniona z góry. Jeśli pracę można wykonać na kilka w pełni dobrych sposobów, rzemieślnik musi wybrać najtańszy, chyba że powiedziałeś coś innego. Jeśli tego nie zrobi, skutkiem jest obniżka ceny (prisavslag). Przepis o ustalaniu ceny (§ 32 ust. 4) mówi, że cenę oblicza się wtedy tak, jakby pracę wykonano najtańszym sposobem. Rzemieślnik może jednak żądać pokrycia kosztów, które nie mieszczą się w tym wyliczeniu, o ile jest to uzasadnione. Łączna kwota nie może przekroczyć wartości, jaką praca ma dla Ciebie jako klienta.

Ten paragraf jest pierwszym z szeregu przepisów o zleceniu (oppdrag). Wymogi bezpieczeństwa (sikkerhetskrav) nakładane przez władze publiczne omawia § 6. Jeśli w ocenie rzemieślnika praca nie opłaca się klientowi, zastosowanie ma § 7, a skutki przemilczenia tego reguluje § 8. Jeśli pojawi się praca wykraczająca poza zlecenie, obowiązuje § 9, a ramy czasowe wykonania określa § 10. Z całości wynika też, że do § 5 odwołują się przepisy o tym, kiedy występuje wada (mangel) (§ 17), a także § 32 o ustalaniu ceny.

Przykład: klient zamawia naprawę bez uzgodnienia ceny, a pracę można wykonać albo prostą, albo drogą metodą, i obie się sprawdzą. Klient nie powiedział, czego chce. Wtedy rzemieślnik jest związany prostą metodą. Jeśli wybierze drogą, nie może żądać zapłaty większej niż koszt prostej metody plus uzasadnione koszty dodatkowe. To przykład wymyślony, który wykorzystuje jedynie role opisane w ustawie.