§ 9. Prace dodatkowe: kiedy rzemieślnik może zrobić więcej, niż uzgodniono

Ten paragraf dotyczy sytuacji, gdy rzemieślnik w trakcie pracy zauważa, że należy zrobić coś dodatkowo, co nie było częścią umowy (avtale). Taką dodatkową pracę nazywa się pracami dodatkowymi. Muszą one być naturalnie powiązane z główną pracą, tak aby praktycznie było wykonać je przy tej samej okazji. Punktem wyjścia jest to, że rzemieślnik najpierw kontaktuje się z klientem. To więc klient decyduje, czy dodatkowa praca ma zostać wykonana.

Istnieje wyjątek, jeśli klient nie odpowiada lub nie można się z nim skontaktować na czas. Rzemieślnik może wtedy rozpocząć pracę bez zgody, ale tylko wtedy, gdy jednocześnie spełnione są dwa warunki. Po pierwsze, musi istnieć uzasadniony powód, by sądzić, że klient by się zgodził. Po drugie, cena musi być bardzo niska – sama w sobie lub w porównaniu z ceną samego zlecenia. Jeśli jeden z tych warunków nie jest spełniony, rzemieślnik powinien poczekać na odpowiedź. Przykład: usługodawca odkrywa drobną rzecz, którą łatwo można naprawić przy okazji, konsument nie odbiera telefonu, a koszt jest niemal bez znaczenia w porównaniu z głównym zleceniem. Wtedy dodatkową pracę można wykonać. Jeśli dodatkowa praca jest droga, nie wystarczy, że rzemieślnik uważa, iż klient by się zgodził.

Czasami prace dodatkowe są nie tylko dozwolone, ale wręcz wymagane. Jeśli praca nie może poczekać bez ryzyka znacznej szkody dla klienta, usługodawca musi ją wykonać w rozsądnym zakresie.

Zapłata za dodatkową pracę jest uregulowana w innym miejscu. Ostatni ustęp odsyła do § 33. Wynika z niego, że usługodawca może żądać dopłaty za prace dodatkowe. Musi jednak być w stanie udokumentować, że praca wykraczała poza zlecenie i że została wykonana zgodnie z § 9. Mowa jest tam również o dodatkowych materiałach (materialer) i pracy wynikających z nieprzewidzianych okoliczności po stronie klienta. Jeśli rzemieślnik nie przestrzega zasad z § 9, jest więc w słabszej pozycji, gdy chce otrzymać zapłatę za dodatkową pracę.

Paragraf ten jest powiązany z wymogiem z § 5, zgodnie z którym usługodawca powinien doradzać klientowi i konsultować się z nim, gdy wymagają tego okoliczności. Obowiązek kontaktu przy pracach dodatkowych jest konkretnym przejawem tej samej idei. Również § 7 i § 8 opierają się na tym, że klient powinien być informowany, zanim coś stanie się drogie lub bezużyteczne.