§ 32. Ile musisz zapłacić, gdy cena nie została uzgodniona

Håndverkertjenesteloven (ustawa o usługach rzemieślniczych)·LOV-1989-06-16-63

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 32. Ustalanie ceny

(1) W zakresie, w jakim cena nie wynika z umowy (avtale), oblicza się ją w sposób zwykły dla podobnych usług w czasie zawarcia umowy (cena zwyczajowa (gjengs pris)), chyba że cena ta jest nierozsądna. Jeśli nie istnieje taka cena zwyczajowa, konsument (forbruker) płaci to, co jest rozsądne z uwagi na rodzaj usługi, jej zakres i wykonanie oraz pozostałe okoliczności.
(2) Jeżeli podano kosztorys szacunkowy, cena nie może znacznie przekraczać podanej kwoty, a w każdym razie nie o więcej niż 15 procent. Nie dotyczy to jednak sytuacji, gdy wyraźnie uzgodniono inną granicę ceny lub usługodawca (tjenesteyter) ma prawo do dopłaty (pristillegg) zgodnie z § 33.
(3) W razie sporu to usługodawca musi wykazać, czy podana cena jest wiążącą ceną stałą, ceną maksymalną, kosztorysem szacunkowym czy jedynie niewiążącą orientacyjną ceną. Podaną cenę uważa się za obejmującą VAT (merverdiavgift) i inne podatki i opłaty publiczne (offentlige avgifter), chyba że należy przyjąć, że konsument wiedział, iż opłata nie była wliczona.
(4) Jeżeli usługodawca działał wbrew § 5 (3), cenę oblicza się tak, jakby usługa została wykonana w najtańszy sposób. Kosztów, które nie są pokryte według tego wyliczenia, usługodawca może jednak żądać w zakresie, w jakim jest to rozsądne, pod warunkiem że łączna zapłata nie przekracza wartości, jaką wykonana praca ma dla konsumenta.
Źródło: Lovdata — Håndverkertjenesteloven (ustawa o usługach rzemieślniczych) § 32

Co to oznacza?

Ten paragraf określa, ile musisz zapłacić, gdy cena nie jest w pełni jasna w umowie. Punktem wyjścia jest cena zwyczajowa, czyli to, co zwykle pobierano za podobną pracę w chwili zawarcia umowy. Nie dotyczy to sytuacji, gdy sama ta cena jest nierozsądna. Jeśli nie ma takiej zwykłej ceny, płacisz to, co jest rozsądne z uwagi na rodzaj pracy, jej rozmiar i sposób wykonania.

Jeśli rzemieślnik podał kosztorys szacunkowy, stanowi on ramę, której nie może znacznie przekroczyć. Granica wynosi w każdym razie 15 procent ponad podaną kwotę. Nie dotyczy to sytuacji, gdy wyraźnie uzgodniliście inną granicę lub gdy rzemieślnikowi przysługuje dopłata zgodnie z § 33. Przykład: faktura (regning) jest znacznie wyższa niż kosztorys, choć nie stoją za tym żadne prace dodatkowe (tilleggsarbeid) ani inna granica ceny. Wtedy to kosztorys decyduje o tym, czego rzemieślnik może żądać.

Jeśli nie zgadzacie się co do znaczenia podanej ceny, to rzemieślnik musi wykazać (udowodnić), czy była to wiążąca cena stała, cena maksymalna, kosztorys czy tylko niewiążąca cena orientacyjna. Podaną cenę uważa się ponadto za obejmującą VAT i inne podatki i opłaty publiczne, chyba że musiałeś rozumieć, że opłata nie była wliczona.

Ustęp czwarty dotyczy rzemieślnika, który nie wybrał najtańszego sposobu wykonania pracy. Z § 5 (3) wynika, że gdy cena nie została uzgodniona, a pracę można wykonać zadowalająco na kilka sposobów, powinien wybrać najtańszy, chyba że otrzymał inne polecenie. Jeśli to naruszy, cenę oblicza się tak, jakby to zrobił. Może jednak żądać pokrycia kosztów, które nie mieszczą się w tym wyliczeniu, w zakresie, w jakim jest to rozsądne. Łączna zapłata nie może wtedy przekroczyć wartości, jaką praca ma dla ciebie.

Związek z resztą rozdziału VI jest wyraźny. § 33 o dopłacie opiera się na tym paragrafie, ponieważ dopłatę oblicza się według § 32. § 36 o fakturze wymaga, aby faktura pokazywała, jak obliczono cenę, gdy nie uzgodniono ceny stałej. § 34 stanowi, że za badania wstępne (forundersøkelse) płacisz tylko wtedy, gdy zostałeś o tym uprzedzony.

Powiązane paragrafy
Wszystkie §§ ustawy o usługach rzemieślniczych →
Pytania dotyczące tego paragrafu