§ 7. Obowiązek odradzenia (plikt til å frarå): kiedy rzemieślnik (håndverker) musi cię uprzedzić

Rzemieślnik ma obowiązek cię uprzedzić w dwóch sytuacjach. Pierwsza ma miejsce, zanim praca zostanie uzgodniona lub rozpoczęta. Jeśli rzemieślnik widzi wtedy, że naprawa będzie kosztować dużo więcej, niż rzecz będzie warta po naprawie, albo że praca z innych względów nie przyniesie ci rozsądnej korzyści, musi ci to powiedzieć.

Druga sytuacja zachodzi w trakcie pracy. Jeśli rzemieślnik ma podstawy, by sądzić, że faktura będzie znacznie wyższa, niż mogłeś się spodziewać, albo że możesz już nie być zainteresowany pracą w zaplanowanej formie, musi się z tobą skontaktować. Jeśli nie może się z tobą skontaktować albo nie dostaje odpowiedzi, musi przerwać pracę, jeśli leży to w twoim interesie. Przerwanie pracy nie jest więc wyborem rzemieślnika, lecz obowiązkiem, gdy przemawia za tym twój interes.

Skutki zaniechania uprzedzenia reguluje § 8. Jeśli klient po otrzymaniu ostrzeżenia prawdopodobnie zrezygnowałby z zamówienia albo by je odwołał, rzemieślnik nie może zażądać więcej, niż otrzymałby w takim przypadku. § 19 odsyła do tego przepisu.

Ta zasada wiąże się z ogólnym obowiązkiem dbania o interesy klienta (§ 5). Funkcjonuje obok przepisów o pracach dodatkowych (tilleggsarbeid) (§ 9), zgodnie z którymi rzemieślnik również musi się skontaktować, gdy pojawi się coś wykraczającego poza zlecenie (oppdrag), oraz obok przepisów o terminie wykonania (§ 10). Publiczne wymogi bezpieczeństwa (sikkerhetskrav) są opisane w § 6.

Przykład: klient oddaje przedmiot do naprawy. Rzemieślnik widzi, że naprawa będzie kosztować znacznie więcej, niż przedmiot będzie wart po jej zakończeniu. Musi wtedy to powiedzieć, zanim zacznie pracę. To wymyślony przykład, który posługuje się wyłącznie rolami występującymi w ustawie.