§ 8. Zaniechanie odradzenia (unnlatt fraråding): za co rzemieślnik (håndverker) traci prawo do zapłaty

Ten paragraf określa, co się dzieje, gdy rzemieślnik naruszył obowiązek powiadomienia z § 7. Nie może wtedy otrzymać więcej, niż otrzymałby, gdybyś rzeczywiście zrezygnował z pracy albo odwołał zlecenie (oppdrag).

Warunek ma dwie części. Po pierwsze, rzemieślnik musiał zaniechać powiadomienia lub wstrzymania prac. Obowiązek, który naruszył, dotyczy dwóch sytuacji. Przed rozpoczęciem pracy musi Cię uprzedzić, jeśli koszt naprawy jest niewspółmierny do wartości rzeczy (ting) albo praca nie przyniesie Ci rozsądnej korzyści. W trakcie pracy musi się z Tobą skontaktować, jeśli cena będzie znacznie wyższa, niż się spodziewano, albo jeśli mogłeś stracić zainteresowanie usługą, a jeśli nie może się z Tobą skontaktować i leży to w Twoim interesie – wstrzymać prace. Po drugie, należy przyjąć, że zareagowałbyś rezygnacją lub odwołaniem zlecenia. Jeśli jest mało prawdopodobne, że byś tak zrobił, przepis nie ma zastosowania.

Ustęp drugi daje rzemieślnikowi zabezpieczenie. Kosztów, które nie są pokrywane zgodnie z ustępem pierwszym, może jednak żądać w zakresie, w jakim jest to rozsądne. Górną granicą jest wartość, jaką praca faktycznie ma dla Ciebie.

Ten paragraf jest sankcją, która nadaje wagę § 7. Jest ściśle powiązany z przepisami o pracach dodatkowych (tilleggsarbeid) (§ 9), które również zakładają, że rzemieślnik się z Tobą skontaktuje, oraz z obowiązkiem starannego wykonania usługi (§ 5). Publiczne wymogi bezpieczeństwa (sikkerhetskrav) (§ 6) i czas wykonania (§ 10) należą do tego samego rozdziału. Materiał źródłowy pokazuje, że § 19 odsyła do § 8, ale nie przytacza treści § 19.

Przykład: rzemieślnik zaczyna pracę i widzi, że koszt będzie znacznie wyższy, niż klient mógł się spodziewać, ale nic nie mówi i kończy pracę. Gdyby klient się o tym dowiedział, prawdopodobnie odwołałby zlecenie. Wtedy rzemieślnik otrzymuje tylko to, czego mógłby żądać przy odwołaniu zlecenia (avbestilling), plus rozsądne koszty w granicach wartości pracy dla klienta. To przykład wymyślony, który posługuje się jedynie rolami z ustawy.