§ 16. Co się dzieje po odstąpieniu od umowy?

Ten paragraf określa, co dzieje się z pieniędzmi i materiałami, gdy nastąpiło odstąpienie od umowy (konsument wycofał się z umowy). Zasada ogólna jest surowa dla usługodawcy: gdy odstąpiono od całej umowy, nie może on żądać zapłaty za pracę. Konsument nie musi płacić za usługę, której nie otrzymał zgodnie z umową.

Usługodawca ma jednak prawo do zwrotu materiałów i podobnych rzeczy, o ile jest to możliwe bez istotnej niedogodności lub kosztu dla konsumenta. Za materiały, których nie da się zwrócić, usługodawca może żądać rozsądnej kwoty. Kwota ta nie może przekraczać wartości, jaką materiały mają dla konsumenta. Przykład: materiały, które leżą jeszcze nienaruszone, można odebrać, natomiast za materiały wbudowane, których nie da się wymontować bez dużych kosztów, usługodawcy należy się rozsądne wynagrodzenie.

Jeżeli odstąpiono tylko od tej części prac, która pozostała do wykonania, zasada jest inna. Usługodawca ma wtedy prawo do ceny za całą usługę, ale odlicza się od niej to, ile normalnie kosztowałoby wykonanie pozostałej części. Chodzi o to, aby konsument zapłacił za to, co faktycznie zostało wykonane, i nie więcej.

Jeżeli usługodawca musi zwrócić pieniądze w całości lub w części, od tej kwoty należą się odsetki. Odsetki liczy się od dnia, w którym usługodawca otrzymał zapłatę. Ustawa odsyła tu do innej ustawy o odsetkach w przypadku opóźnionej zapłaty, z dnia 17 grudnia 1976 r. nr 100.

Paragraf łączy kilka części ustawy. Zasady odstąpienia od umowy w przypadku opóźnienia (forsinkelse) znajdują się w § 15, a zasady odstąpienia od umowy z powodu wady (mangel) w § 26. Ponadto § 44 dotyczący rozliczenia (oppgjør) przy odstąpieniu od umowy odsyła do tego paragrafu. Poza tym paragraf jest powiązany z § 11, § 12, § 13 i § 14 dotyczącymi opóźnienia.